Çekilir Gece Kollarımın Arasından
Ay Saklanır Bakışlarına
Bir Kadın Terk Edeceksen
Abdestsiz Oturmalısın Mezar Taşlarına

gözlerinde kırılgan mavi
ellerimde serin sabahın üşümesi
aldatıldığım yatakların karın ağrısıydı üşümem
bir gece vakti düşlerimin ırzına geçen gölgeler
içini oyup, cümlemin
yüreğimi yaktılar karanlıkta

ayakların
alıp götürürken ayrılığın ellerine

satırlarda zikretmektir şiir
şairler gözyaşlarıyla kurutur kelimeleri
sen bozgun kelimelerle vurdukça kendini
bilemedik
senin de yollara aşık olduğunu
rüzgârın eteklerinden tutarken çocuk
sen şiir akıtırdın gelincik tarlalarına

kızıla hazan sürerken gözyaşlarımızla
hayal kurmayı unuturdu yaşlarımız


teneşire gönül koymuşken cümleler
sen kokan nefesim
yokluğunu gölgelerken yüzüm
mumlara cansız düşerdi dualarımız

beklerdim affetmeni
kalbinin kapılarında
mezhepsiz şehir çığlıkların
böldükçe sessizliğini
düşer dilin gecenin arka sokaklarına
kadının ellerinde solarken çiçekler
vurulur bebeklerin masumiyeti

kanlı gömleklerin uzun gelmesindendi
dolaşan ayaklarım
aşk bir adım kala hep vuruluşumdu sana
aklım bir soysuzluğu temizledi aklınca
karanlığın süzülen yanı kaçarken penceremden
nefesimde hissettim nefesini
ben gelişlerinde suskun
bazen yatağın kenarında ki gölgeye dayanırken bedenim
kadınların umutsuz bakışlarından
el sallardın
kırmızı manton, kırık valizin elinde

git demeye utanırdın yüreğime
saklardın ellerimi
hiç kimsesizliğin içine sığınıyorum
ellerinin çizgisinden geçiyor kaderim

umudum bal rengi
düşürür kirpiklerini bakışlarımın üstüne
yüzümün kararan yanından öp beni

harman sız düşerken bu yılın hasadı
koynunda unutmuş kendini sonbahar
zaman neresinden kesti düşlerimi
aklım bir sen bir ben rüyasında
ya gel,
ya terk et der gönül travmalarım-da




(bir yaprak olmalı kadın yırtılmalı boylu boyunca yırtılmalı ki yeni bir sayfa açılmalı)


(İçimdeki Sesi Güne düşüren Değerli Seçki Kuruluna ve Edebiyat Defteri Ailesine Sonsuz Teşekkürlerimi Sunuyorum)