ankara. ya gelişler...




az sonra bir otobüs alıp getirecek seni bana
arkanda bırakacaksın denizi
belki buğulu gözlü bir martı son kez yanından havalanacak
ayaklarında kumsalın tanecikleri
birazdan valizini vereceksin
bir ağırlık çökecek tüm peronlara
onlarda mutlaka alışmıştır
benim şiir gibi sana alışkanlığıma
bu yüzden bir gece vakti haksızlık etmeden sulara
sustum
dudağımın kıyısında kavuşmalı şarkılar

-az da ola kıskanmadım değil hani
seni koynuna alan o beyaz otobüsü-

şimdi gidişin gibi geliş için yolun açık olsun desem
açılsa bir gece vakti geldiğin yollarda goncasından güller
hemencik sabah olsa sen gelsen
öpse ayaklarını caddeler
geceyi gündüze deviren son sokak lambası solarken
direkten bir serçe inse ayak tozunun üstüne
ve sen gelsen içimin başkentine
uykusuzluğumu doyursa gözlerin
kızıl bir şafak vakti saat altıda konsan koynuma
tazelense kokun tenimde bir ağustos sonu...

hadi çık gel.... geçikme sabah pencereme
bak kuçak açmış duruyor elimde sana aldığım karanfiller
yolun açık olsun çabuk gel sevdiğim...