10
Yorum
21
Beğeni
5,0
Puan
1832
Okunma

anlattığımda
siyah ve beyazı
ardından ne hikayeler doğacaktı
nasıl yok olacaktı zaman ellerimde...
günün kimsesizliğiyim
darağacına kurulan yeşillerde nefeslerken yokluğu
nasıl büyütürdüm bakışlardaki ağları
ki
Annemin yüzüne gelirdi ölüm
açsam odalardaki karanlığı
ben
ışığımla yanıyorum
omuzumdaki
sağlarla...
kelimelerim
yakınlaştıkça akşamlara
en ince noktada duruyor ve
uzaklaşıyorum
başımdaki kurşunlar hep
yalnızlığa döner
vakit geçer
uyuturum
ağızlardaki ıslıkları
muhakkak gidişleri vardır
dönüşlerimin
güneşin yazgısında indim düşe
adımlarım çoğaldıkça
gerçeğin nefesiyle islendi rengim
ki
kimseyi öldürmedim gözümde/
gözümde nasıl büyürdü insan
5.0
100% (23)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.