ellerin, cemâline koyaktır şimdi
eser kalmamıştır nikbinlikten tanrı bilir
’yeni şeyler söylemek lâzım artık’
sökmeli esrârı dilden diyeli
fark ettin mi
kaç harfi daha eskitmişiz
kaç cümleyi daha çıkarmışız devreden
ahvâlini fazla ırgalama sevgili
bu güller tomurcuktan evvelki evreden




şimdi şehrin tüm kadınlarına vuruyordur güneş
sen saklı gülüşlerin girdabında kaybolurken
arada gelir mi aklına
içini tırmalayan buseler
kaplarsa tenini zoraki bir trans
dalarsa bir yol bulup içeri
dolaşırsa yine yüzünde bukleler
utanma, tutma kendini
ağlamak bazen en kestirme yol
en iyi vesâyittir sevgili
en iyi



bilmezler
bir damlada kaç kefen gizlidir
ağır rüyâlar basarken kadife uykular!
sırra mâil o fiil
sevmek ciğerlerini dağlayan tükenmez ecrimisil
unut istersen, sayma hiç
bu içimden, yüzüne yüzüne üflediğim kaçıncı şiir



aşkın kerahat vaktiymiş ayrılık
kim dediyse yüzüne tüküreyim
yürümesiz yol
ateşsiz duman
ellerde silinmemiş is
şarkılar nakaratsız
yürek bâsiretsiz
kehretsin değil mi
kime ne
biri eksilmiş kuşların telden
birinin nidâsı eksilmiş, gebermiş
hatırlıyorum da sevgili
kıtlama değildik bir zamanlar biz!



dayanmalı o vakit incili mercan
teşrifi haksa, haktansa aşîreti sevenin
yanmalı bir daha
sokulmalı inancın paradına daha bir
ironi demle çayını, ölmezsin ya
biraz küfür iç
hiç getirme aklına insansın
bir bitkisin, nebat, öyle bak
altına aldığını yeşertir toprak
ya da sevmek bir kaplumbağa sanatıdır say
ölene dek aklın sırtında yaşamak




bir ısırgan dalar
acıtır c a n ı n ı
kül eder yakar içini
a l ı ş ı k t ı r onlar
cesetler hep suya vurur diye
acıyı yüzeyde ararlar
unutma ki
’bu dünya böyledir’ diyenlerdir
en büyük yalancılar

çabuk geçer derler
en ufak yangını bile kopya ederken deriler
önce ısırganı öldürür-kuruturlar
sonra şifâ diye yarayı tedâvi ederler!
ondandır belki
unutsun diye,
zamanı büyütsün çiçekler gibi acısı yerine
yalan kandırırlar
ayrılığı hep karanlıkl(t)a sularlar!


körlere ayna satarlar
körlere
körler
kör!..






ToprağınSesi






















.