yüzü dünyaya dönük
ışığının yarısı sönük bir ay
saklanıp duruyor bulut ardında
aşık bir kadın geliyor aklıma
yalnız bırakıyorum şavkını balkonumda
yürüyorum odama

serin esintiyle
raksa tutuşuyor tüller
şarkı doluyor içime
uzak dur rüzgâr
çözülecek, anlatacak bir şey yok dilimde
kapatıyorum pencereyi
kesiliyor nefesi

yıldızlar dolmuş odaya
çekiyorum perdeleri
muhtacım loş ışığa
son verip aydınlığa
söndürüyorum lambayı
başlıyor gölgelerin dansı

bağırıyorsun uzaktan
korkma!
çeviriyorum radyonun düğmesini
kulağıma doluyor
ecnebi bir şarkının ezgin melodisi
seksenlerin nostalji zamanı
aşkın ezgisi her dilde aynı
kısıyorum sesi

gülen yüzün giriyor düşüme
kirpilerimden dökülüyor damlalar
bir tek onlardan kaçamıyorum
senin yüzünden gözlerimi kapatamıyorum
mutlu musun sevgili artık uyuyamıyorum

13 Eylül 2012 - Zeynep Özmen