ben hep başka düşlerin kadını oldum
ellerimde tutulacak bir yer de kalmamıştı zaten
geçmişin boynunda ihtiras
sevdanın koynunda yalanlar büyümüştü
ve zamansız gidişleri öğretmişti ömür
defterini dürmeden acının
acıya müebbet bir anıya hapsetmişti yüreği...



boşlukta bırakmıştı her bir darbe yıllandıkça
kokmaya başlamıştı sözlerin ahengi
karanlığında gizlenmiş ihanetlerin
her bıçak darbesinde biraz daha açılmıştı yaralar
tuz basmaya mahal vermeden...
ve ben hep başka düşlerin kadını olmuştum
ellerimde tutulacak bir yer de kalmamıştı zaten...


yavaş yavaş yürümek gibiydi karlar üzerinde iz bırakmadan
imkansız ve bir o kadar soğuktu gerçekler
buz gibi ellerim
ve ayaklarımda yalnızlığın prangaları
hep farklı hayatların resimlerini çizdim ben
ve aşklarını yazdım
oysa ben hep ben diye başlayan cümlelerin arkasına
sen diye anılan sevdayı yazmıştım...


sonradan öğrendim ben yaşamayı
bıçaklar sırtımda iz bırakıp giderken
susmayı öğrendim işte akan yaşları bir bir silerken
fütursuzca ihanete baş kaldırmayı
hap farklı bir zamanda yaşamayı düşlerimde
yıkıma uğratırken gerçekler
yine de altından kalmayı öğrendim işte...


ama ben hep başka düşlerin kadını oldum
ellerimde tutulacak yer de kalmadı zaten
sana ait bir anı var
bugün kalemimde
her şey boş ve yalan işte
izledim film gibi geçmişi yeniden
dokunsalar ağlayacağım.....