bestelenmemiş şarkıların yürekte bıraktığı acının
çentiğini atarken ayrılığın yazgısına dokunan bir elle
kanatırken sensizliğin en dip köşelerinde
düşünü düşlemek kaldı belki de bu
kıymet bilmez gönlümde...


yürüyemediğim yolların çıkmaz sokaklarında yüzün
belki de hiç yazamadığım bir şiirin redifi olmuştun...
sözleri kendime ait olan bir yalanı anlatır olmuşum
müziği dudaklarında söylenmiş bir hüzün...
dinlemek istemediğim bir gerçeği duydum sözlerimde...


hep adına yazılan romanların
kendime ait katladığım sayfalarında
altına çizgi çektiğim etkileyici sözler gibiydi sevdan
en can alıcı noktadan vururdu bakışların
her defesında çevirirken başımı
rüzgarın inatla dağıttığı saçlarında kaldı gözlerim
dokunmak isteyip de dokunamadığın ellerimde...


uzun yollara baş koymak gibiydi hasretine yol alış
pervane gibi yanardım inan sevdanın ateşinde
mum olsan da ben razıydım sevda sözlerinde
sen erimeden ben yanardım ...
sensizliği hiç bilmezdim işte
bülbülün değil gülün dikenine olan feryadını gör gözlerimde...


ağıt yazar olmuş kalemim artık
yokluğuna intihar süsü vermiş gerçeklerim...
olmayan resimlerinde kaldı gözlerim...
güftesi bana ait bestesi sen olan bir ölümü seçtim belki de
her defasında sözlerinle kefenimi biçtin...
kabuk tutmuş yaralarımın kanattığın yerlerinde...


çakıl taşları gibisin artık ellerimde
yüreğimin nehirleri vurdukça ellerine
geri dönüp kendi kendimi yaktım yine...
kıyısı sen olan bir ömrün sahillerinde bitsin ömrüm...
duvaksız bir gelinlik giymek değildi hayalim
kırmızı bir kuşakta bağlamıyorlar kefene...
gözlerimi kapatacağım gün bir kez olsun ne olur
tanı beni şiirlerimde...
gör kendini mektuplarıma yaşlarımla yazdığım imgelerimde...