yeşil mi olmalıydı baharın benim ki laciverde dönerken
kaç mısra daha solmalıydı mısralar içimde
yokluk gömleği senin nilgun bakışlarınla efsunlanırken
bir nutuk çekmeliydi yaşlarım
dumanında kafa bulduğu geceyi içerken...



dokunurken elleri bir kadına dudaklarının
kaç pranga takmalıydım gözlerime
mil çekmek neye yarardı yüreğe
umut gemisinden şekva dehlizine düşerken...



gidişinden korkan namerttir demek dile kolaydı
kabul edilişini gelecek tarafından duymak
müstakbel hayatın noksanlığından kaçarken
kaçışlarının gelinliğiyle güveyimi aramak
sevgiye el açıp yapbozunu çiziyorum adımlarımın
bir ileri bir geri
sana gelirken...



aşk mı olmalıydı kelamın benim ki isyana dönerken
kaç durak daha yıkılmalıydı yüreğinde yüreğime
son yolcusu da öldü bugün ümit kırıntılarımın
varlık iddiasında ademe yol alırken...



utanır ruy-ı hüznüm elemi perde ederken
o değildi belki yalnızlıktı böylesine sövdüren
böylesine düçar yenik düşüren
bir beduhtu belki şiirim sana yazılan mektuplarda
mührünü bile gözlerinden alan sözler
aslı meçhul sureti yalan/yalana mübtela eden
ayrılık değildi bu vuslatının ödülü kimsesizlikken....



kulak verdiğim besteli satırların arasında sen
doğarken benim öldüğüm yerden
müebbet bir sitemin yongasını öğütürken
değirmen taşlarında ayaklarımdı dövülen
sana gelirken...



keşke demeye haram kılınmış bir kulluğun acziyetinde kırılırken iman
katlanmak için gidişine yazılan şiirler
bir secdede haykırmak
sana gelmek sen yokluğunu yüzüme çarparken
kolay değildi sebeb-i itirazım sen iken
yokluğunun gömleğiyle kabre girerken
mai bakışların başka bir gamzede yeniden yeşerirken
yeisi haram kılana gülmek kolay değildi
bir tabuta diri diri girerken gam aleminde muamma bir fısıltı
yüreğimde yalnızca yüreğimde sana gelirken...



ölmek düştü bana senin yazgında
sen bir başka düşle ısınırken gitmek
bir bardak suyun sancısını çeker ırmaklar yanında ruhum
gece perdesini çekerken dilime
kelamım sen derken
sana gelirken...