Şiirin tüm dizelerinin g harfiyle başlaması, metinlere hem biçimsel bir bütünlük hem de fonetik bir uyum kazandırmış. Bu tür harflerin tekrarı (aliterasyon) şiirin ses örgüsünü belirginleştirerek şiire de apayrı bi ahenk kazandırıyor.

Türkçemizde g harfi genellikle yumuşak ama etkili bir geçiş hissi verir.
Ayrıca "g" harfi, kelime köklerinde geçişi, göçü, gizemi ve gönlü çağrıştırır. Bu harf üzerinden yürüyen dize yapısı, anlam dünyasında da şiirin ana izleğiyle gidiş, kalış, gölge, gam, gece, gönül, güz, gül) doğrudan ilişkilidir. Bir anlamda şiirin ritmini belirleyen gizli bir metronom gibi çalışır bu baş harf tercihi. G ile başlayan her dize aynı zamanda birer geçittir yani duygulardan geçip imgelere ulaşan birer sözcük kapısı.

Bu teknik hem biçimsel zorluklarıyla şairin dil üzerindeki hâkimiyetini gösterir. Aynı sesle başlayan sözcükler dizelerin içinde bir iç ritim yaratır; bu da okurun zihninde kolay kolay unutulmayan bir şiirsel iz bırakır.

Her g harfiyle başlayan dize sanki bir yeniden doğuşun bir harfi gibi. Gözle, gönülle, gövdeyle, gamla ve gülerek yazılmış bir kalma ilahisi bu.

Şair gitmiyor, gitmeyenleri yazıyor. Böylece hepimiz bir parça daha kalıyoruz gitmelerin tam ortasında.

Sonunda çiçek açmak isteyen gürül gürül terleyip toprağa karışan bir sevdadır bu.

''gül/e gül/e sevgilim''

Gül’e gül’e ne güzel ne içten bir duadır aslında bu.
Hem bir veda, hem de vedanın içinde gizlenmiş bir kal çağrısı.
Sanki bir çiçek gibi narince gönderilir sevilen
Git ama gülerek git… Ardında hüzün bırakmadan, pişmanlık serpmeden.


İşte şiirin usulca kapattığı bir kapıdır bu dize .
usulca.

Git ama gülerek, git ama çiçek gibi.
Bir vedayı güzelleştirecek kadar sevmektir bu.

O güne ne güzel renk katmış şiir
içtenlikle
hayranlıkla hep.

🌾