Vasiyet;

Şiir adından da anlaşılacağı üzere bir vasiyetname ama bir intiharın ya da bileye isteye bir ölümün öncesinde hazırlanan bir vasiyetname taslağından çok; " elimden geleni yaptım, artık bekliyorum ölümü " diyen bir dingin ruh hali..

Şairler düşünüyorum, Sezai Karakoç ve İsmet Özel geliyor aklıma. Sezai Hoca genelde mutedil, ılıman isyan etmeyen şiirler yazar gibi geldi bana, daha çok eski şiirlerinden söz ediyorum elbette. İsmet Özel ise hep dikine, hep ileri, hep sert ve asi şiirler yazmış Ya da benim okuduğum şiirleri bu kanaati oluşturmuş bende.. Aslında iki büyük ismi kıyaslayarak farkına varmadan incitebilirim o güzelim şiirlerini. Dişime göre yaşayan şairler düşünüyorum...

Hah !.. buldum, Yılmaz Odabaşı ve Cezmi Ersöz.. Yılmaz Odabaşı feodaliter bir yaşama kafa tutarak ordan da kapitalizme, emperyalizme savaş açan, açtığını şiir ve öykü yoluyla vurgulayan bir şair, bir yazar Cezmi Ersöz ise tam aksine, burjuvazi bir yaşam biçimini yadırgayarak feodaliter bir yaşamdan mağdur olanların safında yer almaya çalışan ve bu uğurda mücadele veren bir yazar, şair.

Bu söyleiklerimin şiirle ve günün şairiyle nasıl bir bağlantısı var diye merak edebilrsin sevgili Faik, şöyle ki; Cezmi Ersöz aşkı şiirleştirip öyküleştirirken feodal bir aşık rolüne bürünür, ağlak bir ruh hali ile yazar. Yılmaz Odaşı ise tam tersi bir durum içindedir, savaşçı, sürekli inat eden, isyan eden aşkı savunurken aşkı çok da umursamayan bir hava içindedir..

Yukarıdaki şiirle akalakası ise aşkı için mücadele veren birinin direnişi var ama pasif bir direniş. Düşünün ki şehir işgal edilmiş, son kaleyi savunan savaşçı bulunduğu kapının da düşeceğinin bilincinde ama artık onun için yıkılmak ve işgal edilmek önemli değildir, önemli olan onun vereceği savaştır, yapacağı direniştir. Şiirde sevdasını savunurken elinden gelen bir direnişçi, bir aşk koruyucusu var ama bunu sevdiğine karşı yaptığından esaret duygusundan kurtulamıyor. Zira aşktan doğmuş, aşkta büyümüş ve orda ölecek, ölürken de yeni bir yaşam biçimi, yeni bir hayat yeşertecek..bunun bilincinde veya değil, sevdanın onurlu ya da onursuz hali umurunda değil, sadece sevdiğine karşı savaş verirken onu çok incitmemenin derdindedir..

Şiire çok da haksızlık etmemek adına, daha doğrusu şiir iyi olduğundan şairinin duruşuna haksızlık etmeden konuşmak istiyorum şiirle ama şiiri sahiplenip, duyguları sahiplenip öyle konuştuğumdan söyleiğim bir çok şeyi aslında kendime söylüyorum şair.. O yüzden rahat olunuz siz..

Aşkta ölünerek yaşanan bir doğum, yeni, yenilenerek kabaran bir hayat..Sırf bu yüzden yer yer ruhu fiziğindeen ayrılıp arafa oradan yarin belcesine, alnına yüzüne, gözbebeğine uğruyor.. Metaforik bir seyahate çıkıyor...Ruhun eşyayı, ruhun madde alemini aşması..

Şiir; hayatın, sevdanın ölüm ötesinde bir seferidir..

Ne desem bir şeyleri titretebilir sesim.. Yeniden okuyarak şiiri ve selamlayarak şairi.. Susuyoruz..

Selamlar..