bir şair hatırlattığından beri çiçekleri,
leylak bahçeleri giriyor düşlerime
papatyalar,
seni seviyorum,diye gülümsüyor rüzgâra
bir kardelen,
köküne sımsıkı tutunup
güneşe bakmayı öğretiyor bana

burnumun ucunda bir gül kokusu...
o koku çağırıyor beni
bağdat’ın eski bahçelerine
çölün kavruk kumlarına gömülüyor ayaklarım,
her adımda biraz daha susuyorum
sonra birden,
Yesrib su oluyor avuçlarımda,
bir hurma bahçesinin gölgesinde buluyorum kendimi.

ruhumu bırakıyorum rüzgâra
Kaf Dağı’na doğru yürüyor içimdeki kuş,
Hüdhüd, eski bir komutan gibi
sessizce yol gösteriyor,

elimde saklı bir bahçenin haritası,
yolu, Hallâc-ı Mansur’un dergâhına çıkıyor
kurumuş dudaklarıma bir tas su uzatıyor biri.
yeter ki iste!
niyet et sen,
kör kuyular bile zemzem taşır niyetine diyor.

aşk oluyor yüreğim,
her ismi azam değdiğinde yoluma
yollar çoğalıyor içimde

her adımda biraz daha hayret ediyorum
kirpiklerimin arasından yüreğime sızan ışığa
uçmak istiyorum
kanatlarım olmadığını unuturak,
bir tüy yeter, diyorlar bırak dünyayı..
yeter ki elindekileri bırak.
İnanıyorum...
gökyüzündeki bu kadar mavi boşuna değildi,

öteden çocuk sesleri ve yine o gül kokusu
hem çok yakınım, hem alabildiğine uzak
dokunsam kırılacak bir güzellik,

ışıksız bir ateş böceğinin peşine takılıyorum
karanlığın içinde bana yol oluyor, nefesi ile
dere tepe düz gidilir mi bu yollar? diyorum.
ya karşıma insan çıkarsa?
balık çıksa onu anlarım,
başından kokardı o
ama insan...
kokusunu en çok saklayan,

yol, yol olmaktan hiç vazgeçmemişti,
kaybolan bendim,
derken...
bir ezan sesi dokundu omzuma
uyandım.
duvarları rutubet kokan odamda,
avuçlarım hâlâ gül kokuyordu
parmaklarımda bir şiir bulaşığı