oysa,
sevmenin karşı kıyısı olmalıydı sevilmek ama istanbul işte.. şiir kadar güzel olsa da tarihi ne ruhu ne de köprüleri bile yetmedi boğazın iki yakasını, vuslatını bir araya getirmeye... dedirtti şiir

Çok yetenekli kalemin var elif şairim bugun önceden başka bir şiiri secmis olmaz
Saydim bu şiiri günün şiiri seçerdim nett selam olaaa

Değerli şiir sırdaşım, şiirin çok güçlü bir imge dünyası var: kederin ördüğü ağlardan İstanbul’un tuzlu rüzgârına, yalnızlığın ay ışığına yürüyüşüne kadar… Senin dizelerin hem içsel bir yolculuk hem de şehrin ruhuyla birleşen bir hatıra gibi. Şiir, kendi karanlığıyla savaşan bir Don Kişot’un, kelimelerle köprüler kurarak yalnızlığı aşma çabasını anlatıyor. Özellikle “iki kıtanın arasında kalmış bir şehir gibi maviye aktım usulca” dizesi, hem İstanbul’un hem de insanın bölünmüş ruhunu çok etkileyici biçimde yansıtıyor. Tuz, mürekkep, köprü, ay ışığı… Hepsi hem somut hem de duygusal çağrışımlarla örülmüş. Melankolik ama aynı zamanda dirençli; acıyı dağıtmaya yeminli bir ses yapısı var ki ben güçlüyüm diye haykırıyor .

Yine çok güzel damıtmış yüreğin kelimeleri değerli arkadaşım .
Yürek sesin hiç susmasın ...

Bir sokak lambasının altında
gölgeni aradım,
kırık bir kemanın telinde
sustuğum şarkıyı duydum.



Kelimelerim, senin dizelerinden
düşen tuzla yanarken,
ben de kendi içimde
bir köprü kurdum
karanlıktan maviye,
yalnızlıktan kalabalığa uzanan ...


Her şiir biraz kaçak,
Her dize bir İstanbul ...


Onun kadar yalnız
Ve onun kadar kalabalık ...


Eşliğimle arkadaşım , hep sevgim ve saygımla

Bu okuduğum dizeler, kalbin en sessiz köşesinde yankılanan bir özlem türküsü gibi duruyor. Severek okudum. Kucaklar dolusu selamlar sevgiler yolluyorum güzel insan…

uzak iklimlerden geldiği belli olan yağmur yüklü bir buluttu.
unutmam diyerek girdiği her sözü unutan
düş kurduran, ağlatan, sızlatan, anlatan ama en çok susandı.
daha önce görülmemiş bir şeyi görmüş gibi yapardı bir bardak çay içerken...

İstanbul giydirmişsiniz şiirde gözlerine
O şehirlere sığmazdı. Zaten anlatsam şehir de onu almazdı...
Neyse ki günüme seçeceğim bir şiir okuyarak devam ediyorum bakınmaya...
dizler çözülse de sol yanda çırpınışlar derinleşse de,
acıyı dağıtmak için değil damıtmak için gelmiş gibi görünse de
okuduğum bazı şiirlerin satır aralarında yakalıyorum onu...
o şiirlerden birini okudum.
yorum yazmadım

Tebriklerimle
İsmail Yılmaz

mükemmel
tebrikler
esenlikler dilerim