RUSAMER – Ruh ve Us Sağlığı Ayarı Merkezi

UNESCO EDEBİYAT ŞEHRİ KAHRAMANMARAŞ

Küllenen Baharlar, Kırık Aynalar ve İmgesi Fazla Gelenler Salonu

Kalburabastî Efendi Hazretleri meşhur fötr şapkası, uzun cübbesi ve bastonuyla salona teşrif etti. Bu defa başında kaynakçı maskesi, elinde bir avuç kül, koltuğunun altında kırık ayna, cebinde safir taşıyla bir avuç pirinç; sırtında da DİKKAT: İMGE YOĞUNLUĞU — MASKESİZ GİRİLMEZ levhası vardı. Sayın Tesbih’in Kül’Bahar şiirini okudu; rüzgârı beş geçe ikindiye gelince saatine baktı: Tesbih Hanım, saat durmuş değil; şiir zamanı görevden almış! Ben rüzgârı beş geçeyi ayarlayamadım, duvar saati istifa dilekçesini verdi.

Delibal Köşesi’nden İmgeci İdris, Bir kuyu kazılır göğsün orta yerinde dizesinde kazmayı kaptı: Kuyu göğüsteyse belediyeden ruhsat gerekir mi? Kalburabastî hemen müdahale etti: İdris otur! Kadın mecaz kuruyor, sen artezyen çıkaracaksın! Şiirin dünyası zaten böyle kuruluyor; kül, kuyu, kandil, cam, yara, ayna ve rüzgâr birbirine değerek doğrudan anlatılmayan bir iç yıkımı görünür kılıyor.

Âşık Diyarî Köşesi’nden Saatçi Sükûtî, Uzun heceli bir ikindi, rüzgârı beş geçe dizesinde saatini söktü: Akrep var, yelkovan var, rüzgâr ibresi yok! Tesbih Hanım yüzünden mesleğim eksik çıktı. Şiirin en belirgin yanı alışılmış mantığı bozması; zaman saat olmaktan, şehir mekân olmaktan, bahar da mevsim olmaktan çıkıyor. Okuyucu anlamı hazır bulmuyor, imgelerin arasından kendisi topluyor.

Karacaoğlan Köşesi’nden Lehimci Lütfiye, Üstüne lehim tutmaz bu yaranın dizesini okuyunca havya takımını kapattı: Ben sanayi sitesinden geldim, gönül kaportacısı değilim! Bu yara lehim tutmuyorsa komple değişecek. Fakat hemen ardından hayatın fevkalade sofrasından gülerek geçilmesi önemli; şiir yalnız karanlığa kapanmıyor. Külün içinden incecik de olsa baharın ihtimalini geçiriyor.

Kalburabastî Efendi Hazretleri kırık aynaya baktı, raporu mühürledi: Kül’Bahar, anlamını ilk okumada teslim etmeyen, çağrışımla ilerleyen yoğun bir imge şiiri. Başlığındaki karşıtlık bile şiirin özeti: kül bitişi, bahar yeniden başlamayı taşıyor. RUSAMER teşhisi kesindir: Tesbih’te ileri derecede imge istifçiliği, kronik zamanı eğip bükme ve sıradan kelimeleri eve alıp mecaza dönüştürerek sokağa salma hâli tespit edilmiştir.

Kalburabastî Efendi kaynakçı maskesini indirip kapıya yürüdü: Salonu boşaltın! Kadın göğse kuyu kazdı, zamana tuz bastı, ikindinin saatini rüzgâra bağladı, şehri tersine yürüttü; biz hâlâ şiiri yorumladığımızı sanıyoruz. Biraz daha kalırsak sabahı ütüleyip akşamı mandalla ipe asacak! Tesbih Hanım’a da söyleyin, bir sonraki şiirin yanına kullanma kılavuzu koysun; RUSAMER’de üç ozan kayboldu, biri hâlâ rüzgârı beş geçede aranıyor! Özün sözü budur. Vesselam.

Ser Feyzlizof Kalburabastî Efendi Hazretleri – Celil ÇINKIR / Delibal

Bir de Nev’bahar mı vardı?

Adı her ne ise,bahar işte.

İyi şiir

Selamlar şair.

“Kül’Bahar” adıyla başlayan ve külden bahara uzanan yoğun bir iç yolculuk…
Her dizede başka bir görüntü, başka bir yara ve başka bir ses var.
Yıkık eşikler, solgun kuşlar, susan odalar, ufukta bozaran duman ve göğsün ortasında açılan kuyu; şiirin hüznünü derinleştirirken, bütün bu karanlığın içinde “gülerek geçiyorum yeşil güzellikten” diyebilmek umudun ince ışığını yakıyor.

Kapalı ve yoğun imgeleriyle kolay tüketilmeyen, okurdan sabır ve yeniden okumayı isteyen bir şiir.
Külün içinden baharı arayan güçlü ve özgün bir kalem…
Tebrik ederim, kaleminize sağlık.
Sevgi ve muhabbetle ,selâmlıyorum 🌿