İnsanın içe doğru derinleşen o sessiz coğrafyasını, modern dünyanın gürültüsüyle çakıştırarak anlatan güçlü ve imgeli bir metin. Şiir boyunca görünür olan yaralardan ziyade, görünmeyen ve "tene hiç uğramayan" duygusal tahribatın izi sürülüyor.

Şiirin başındaki "en derin uçurumun gözlerde açıldığı" tespiti, yıkımın dış dünyada değil, bakışlarda ve ruhsal mesafelerde gerçekleştiğini gösteriyor.

Bedenin değil, ruhun dikiş yerlerinden ayrılması söz konusu.

​Pıhtıların, vitrinlerin, alkışların arasında" dizesi; gösteri toplumuna, vitrinleşen hayatlara ve mekanik gürültüye bir başkaldırı. Kuşların göçünün kurşuna dizilmesi, doğallığın ve özgürlüğün bu kalabalık içinde katledilişini simgeliyor.

​Zıtlıklar ve Dönüşüm: Temmuzun ayazla, çölün yağmurla imtihanı; tezatların iç içe geçtiği bir ruh halini yansıtıyor. Ancak tam da "sıfırın yetim bıraktığı" o dip noktada, "bir gülüşe yenilen duvarlar" ile bir eşik aşılıyor. Küllerin ve köklerin yoldaş olması, yıkımın ardından gelen kaçınılmaz köklenme ve iyileşme arzusunu çağrıştırıyor.
​
Akrepsiz saat imgesi, zamansızlaşmayı ve yokluğun mekanik bir ölçüye sığmayacağını vurgularken; çocukluğunu kuyulara gömen çağ motifi, yitirilen masumiyete yakılan bir ağıt niteliğinde.

​Sözün değil, bakışın ve hissin ağır bastığı bu atmosfer oldukça tutarlı bir iç sesle inşa edilmiş.


Emeğine yüreğine sağlık kalemdaşım

Kıtmetli şairim ,
Muhteşem şiirini çok beğendim
Her şiirin gibi insanı düşündüren, yoğun duygulara götürüyor.
Yürekten tebrik ederim
Nice şiirlere
Çokça sevgiler şiir gönlüne

Küller ve kökler devasa bir şölen gibi duruyor,şiirin imzası gibi si fazla direk tespih imzası ...
Külden kök çıkaran bir gül ne denebilir ki, sımsıkı sardığın yaranın en ince sızısı dan öpüyorum...
Çok ça sevgimdesin....🌹🌹

Her zaman olduğu gibi, güzeldi eser
Biz de okuyor ve kutluyoruz yürekten, yalansız ve riyasız
Nice güzel şiirlere, yelken açman dileklerimle
Şiirle kal, sevgiyle kal, hoşça kal

dünyevi yabancılaşma, derin içsel acılar ve kalabalıkların yüzeyselliği karşısında insanın sabır, teslimiyet ve özüne dönme çabasıyla küllerinden yeniden doğmasıdır.

Yanık Dal

kalabalıklar öğretti en derin uçurumun gözlerde olduğunu
bazı yaralar tene uğramaz içeride kalır .

temmuz bileklerimi kızıl geceye bağlarken
yağmuru söyleyen çöl ayazla ıslattı dilini
kuşların göçünü kurşuna dizdiler
sıfırın yetim bıraktığı yerde kandil söndü

uzun bekleyişten sonra
neyler heceler ezgiler içimden süzüldü
bir gülüşe yenildi bütün duvarlar

yanık dal küller ve kökler yoldaş oldu
yani yandın ama kökün hâlâ toprakta

saatin akrepsiz kalmasıdır yokluklar
çocukluğunu kuyulara gömen çağın elleri masumiyet arıyor

Şair bu şiirde bağırmıyor
içten içe yanıyor
ve o yanık dal hâlâ ayakta

elinize , yüreğinizesağlık çok güzel.
☕🙏

Yüreğine sağlık efendim
kutlarım...