İçimde sakladığım
ekmeğin kokusuna benzeyen
yarınlar var.

Henüz
hiçbir patronun defterine yazılmamış,
hiçbir sermayenin satın alamadığı
bir umut taşıyorum cebimde.

Çizmek istiyorum
alın terinin güneşte parlayan rengini.

Fabrikaların bacalarından
yalnız duman değil,
özgürlüğün türküsü yükselsin istiyorum.

Tarlalarda
elleri nasır tutmuş kadınlar
başlarını eğmeden yürüsün.

Madenlerden çıkan
yalnız kömür değil,
insanın onuru olsun.

İstiyorum ki
çocuklar
oyuncak yerine
açlığı tanımasın.

İstiyorum ki
işçiler
ölümü değil,
emeğinin karşılığını beklesin
her akşam dönüş yolunda.

Kardeşlik
yalnız bir söz olmasın;
aynı ekmeği bölüşen
aynı yarayı taşıyan
aynı türküyü söyleyen
eller olsun.

Çünkü biliyorum;

bir avuç zalim
koca bir meydanı susturamaz,
bir avuç para
milyonların yüreğini satın alamaz.

Gün gelir,
çekiç sesleri
zincirleri parçalar.

Gün gelir,
dokuma tezgâhları
bayrak gibi dalgalandırır umudu.

Ve gün gelir,
toprak
emeğin adını öğrenir yeniden.

Ben de
o günü resmetmek isterim.

Maviyi yalnız denize değil,
işçinin gözlerine sürmek isterim.

Kızılı
yalnız akşama değil,
direnen ellerin avuçlarına.

Çünkü en güzel tablo,
bir ressamın tuvalinde değil,

emeğin omuz omuza yürüdüğü
o büyük meydanda tamamlanacaktır.

Hikmet Metin Çavdar