​Rüyalar, kavuşamayanların sığınağıdır.
​Seni uykunun o belirsiz karanlığında kaybetmektense,
Her sabah uyandığında aklına düşen ilk şey olmayı seçtim.
Rüyalarına gelmeyişimin tek sebebi,
Seni hayallerin bile incitemeyeceği bir yerde sakınmaktı.
​Çünkü bazı sevgiler,
Yan yana yürümek için değil,
Bir ömür aynı hasreti taşımak için yazılırmış.
Biz, aynı kitabın birbirine kavuşamayan iki sayfası olduk.
​Ne zaman gece omzuma sessizce çöreklenirse,
Adını içimde kimsenin bilmediği bir yerden çağırıyorum.
Sesim sana varmıyor belki;
Ama suskunluğum her gece kapını çalıyor.
​Bazen düşünüyorum;
İnsan en çok kavuşamadığını mı sever,
Yoksa eksik kalan hikâyesini mi?
Cevabını bulamadım...
Bildiğim tek şey, yokluğunun bile bana senden kalan son emanet olduğudur.
​Artık seni beklemiyorum;
Çünkü beklemek de bir gün yoruluyor.
Ama ne zaman içime ansızın bir rüzgâr dokunsa,
Bilirim...
Kalbim hâlâ adını yarım kalmış bir yakarış gibi taşıyor.
​Senden geriye hiçbir şey kalmasa bile,
İçimde sana ayrılmış bir ömür eksik yaşayacak.
Ve ben son nefesimi göğe bırakırken fısıldayacağım:
"En büyük kavuşmalar, yarım kalan sevdaların ahiretidir."
​Bir gün anlarsın neden uğramadım rüyana;
Bazı sevgiler uzaktan korur sevdiğini.
Ben seni özledim ama eksiltmedim hiç;
Acımı kendime, huzurunu sana emanet ettim...
​SEVGİLİM..

Alper KARAÇOBAN