Sen terk ettin beni, adına ayrılık bile demedin.
Cevapsız kalan sorular vardı,
Sırtına yükleyip gittin.
Bir vedayı, bir helalleşmeyi çok gördün,
Beni bu sağır sessizliğin ortasında bir başıma bıraktın.
​Neydi suçum?..
Kapıyı çekmeden, gölgeni bile almadan çıktın.
Oysa ben seni kendimden çok sevdim,
Sen ise en zamansız yerde
Adımı kendi içimden sildin.
​Şimdi her köşe başında senin eksikliğin,
Sokaklar ismini fısıldıyor;
Ben duymazdan geliyorum.
Adına ayrılık demediğin bu devasa hiçliğin
İçinde her gün biraz daha eksiliyorum.
​Yarım bıraktığın her cümle bir hançer gibi...
Sustum.
Sustukça içimde büyüdü feryadım.
Gidişin belki bir kaçıştı, belki de bir zafer...
Ama ben, senin hiç bilmediğin
O boşlukta kaldım.
​Ne senden geriye bir iz kaldı,
Ne de dokunduğun zamanın sıcaklığı.
Bir ömrü omuz omuza yürümek istediğim insan,
Bana yalnızca suskunluğunu emanet etti.
​Öyle zamanlar oldu ki,
Gölgem bile benden önce yoruldu.
Ben seni değil,
Senden önceki hâlimi bekledim.
​Meğer bazı gidişler dönüşsüzmüş,
Bazı vedalar hiç söylenmeden yaşanırmış.
İnsan en çok da
Yarım bırakıldığı yerde yaşlanırmış.
​İçimde susturamadığım tek ses sendin.
Ne kadar sustuysam, o kadar çoğaldın.
Senden sonra içimde
Hiçbir cümle evine dönemedi.
​Bil ki bir gün,
Adını anarken içim sızlamayacak belki;
Ama senden kalan eksiklik,
Ömrümün en tenha köşesinde
İsimsiz bir misafir gibi yaşamaya devam edecek.
​Ve ben...
Bir daha kimseye seni sevdiğim kadar inanmayacağım.
Çünkü bazı insanlar gitmez sadece;
Ardında ömür boyu konuşan bir sessizlik bırakır.
Ve ben...
Hâlâ o sessiz gidişinin ardından,
Kendi sesimi arıyorum.
​Alper KARAÇOBAN