​Neden dilde solur, büyür bu hüsran?
Dönüp de kendine sormaz mı insan?
Kelimeler kuru, kelimeler can...
Bedeli yok ise sözün hükmü ne?
Uğramaz hitaplar kalbin mülküne.

​Sadece dilden dökülen bir nehir,
Ulaşmaz menzile, yükü hep zehir.
Aynalar kırılır, sarsılır şehir;
Kendi yaşamadığın o ak hakikat,
Ruhuna giydirir ağır bir hilat.

​Arifler sustu mu, alem dinlenir,
Söz değil, o sessiz haller canlanır.
"Lisan-ı hal" derler, kalbe saplanır;
Sözün bittiği yer, amelin izi,

Aydınlatır ancak karanlığımızı.
​Düğümler çözülür baksan bir kere,
Alnın değdiği o mübarek yere.
Bir ömür adanmış kutsal severe,

Bedelle yoğrulan kelam başkadır,
Yaşanan hakikat, özde aşktır.
​Gözyaşı dökmeden güldüremezsin,
Kendin yanmadan hiç söndüremezsin.

Bu çarkı tersine döndüremezsin;
Lisan-ı kal kalır dudak ucunda,
Lisan-ı hal ise ruhun burcunda.
​Şimdi dur ve seyret kendi halini,

Nereye uzattın durma elini?
Bırak o yorucu dünya kalini,
Hayata nakşeyle her bir sözünü,
Ancak böyle bulur insan özünü.

Kadir TURGUT