Kapının önünde kaldı ayakkabın
Bir kupa çay soğudu masada
Sen giderken camlar buğulandı
Ben kaldım, aynı yerde, yalnızca

Sokakta bir kedi geçti sessizce
Taş gibi durdu içimde o gece
Dudaklarımda yarım bir cümle
Adını sakladım, bilme diye


Bir fotoğraf düştü çekmeceden
Köşesi kıvrık, eli değmeden
Benim kalbim böyle alışmaz
Senin yerin boş kalmaz, sanmaz


Unutmam asla, unutmam asla
Adın kalır bende, yara gibi
Unutmam asla, unutmam asla
Geri dönsen de aynı değil ki

Unutmam asla, unutmam asla
Bir sesin yeter, çöker geceler
Unutmam asla, unutmam asla
Sana benzeyen her şey bende


Pencere pervazında ince toz
Rüzgâr değince ürperir biraz
Senin bıraktığın o mavi atkı
Dolapta durur, kokusu biraz

Annem sorsa da bir şey demedim
“Geçti” dedim, geçmedi, yalan
Ben kendime bile söylemedim
Kalbim hâlâ sende, inan


Bir mesaj gibi durdu suskunluğun
Okunmamış kaldı bütün yolun
Benim kalbim böyle alışmaz
Senin yerin boş kalmaz, sanmaz




Bir gün yağmur vurur da cama
Ben yine bakarım o yola
Ne kadar uzak olsan da
İzini silmez bu sonbahar

küçük şair can yürek