Şimdi daha başka bir yerdeyim;
ne dünün peşindeyim
ne de yarından bir şey bekliyorum.

İçimde kalanları
tek tek yerine koyuyorum.
Kırılanı saklamıyorum,
gidenin ardından
kapı da kapatmıyorum.

Bırakıyorum...

Çünkü insan bazen
unutmakla değil,
artık hatırladığında canı yanmadığını
fark ettiğinde iyileşiyor.

Ben de iyileşiyorum.

Sessizce...

Kimse görmeden,
kimse bilmeden,
kimseye anlatmadan.

Bir sabah uyanacağım
ve içimde yıllardır taşıdığım
o ağır taş olmayacak.

Adını duyduğumda
kalbim yerinden çıkmayacak.

Bir şarkı çaldığında
geçmişin kapısı açılmayacak.

Bir sokaktan geçerken
gözlerim seni aramayacak.

İşte o gün anlayacağım:

Ben seni değil,
sende kaybettiğim kendimi
özlemişim.

Sonra
aynaya bakacağım.

Yüzümde biraz yorgunluk,
gözlerimde birkaç eski gece,
saçlarımda zamandan kalma
birkaç beyaz olacak.

Ama ben
ilk defa kendime yabancı olmayacağım.

Ve kendime diyeceğim:

“Bak...
Bunca şeyden sonra
hâlâ buradasın.”

İşte en büyük zaferim bu olacak.

Kimseyi yenmek değil,
kimseye kendimi kanıtlamak değil...

Kendimden vazgeçmemek.

Çünkü hayat
bazen elinden her şeyi alıyor
sanırsın.

Oysa sana
en son kendini bırakıyor.

Ben kendimi bırakmadım.

Ne kadar kırıldım,
o kadar sabrettim.

Ne kadar sustum,
o kadar büyüdüm.

Ne kadar yalnız kaldım,
o kadar kendi sesimi duydum.

Şimdi kim gelirse gelsin
eskisi gibi değilim.

Kapımı çalana
önce “Neden geldin?” demeyeceğim.

“Ne kadar kalacaksın?” diye soracağım.

Çünkü ben artık
geçici insanların
kalıcı yaralarını taşımak istemiyorum.

Sevgi varsa
yerini bulsun.

Vefa varsa
sözünü tutsun.

Birliktelik varsa
zor günlerde de
aynı yerde dursun.

Yoksa...

Hiç kimse gelmesin.

Ben yalnızlığımdan korkmuyorum artık.

Çünkü insan
kendi içinde huzur bulduğunda
kalabalıkların yokluğu
eksiklik olmaktan çıkıyor.

Dalgınım bu ara...

Ama eskisi gibi değil.

Artık dalıp gittiğim yer
geçmiş değil.

Kendim.

Dargınım...

Ama artık hayata değil.

Beni kendime döndüren
bütün acılara teşekkür edecek kadar
sakinim.

Kırgınım...

Ama parçalarımı
başkasının ellerinde aramıyorum.

Yoruldum...

Ama yolun sonuna
gelmedim.

Çünkü önümde
daha yaşanmamış günler var.

Ve ben
bundan sonra hayatı
beni yaralayanların bıraktığı yerden değil,

kendimi sevdiğim yerden
devam ettireceğim.

Bir gün biri çıkıp
“Ne oldu sana?” derse
gülümseyeceğim.

“Hiç...” diyeceğim.

“Biraz büyüdüm.”

Sonra yoluma devam edeceğim.

Arkamdan kim bakarsa baksın,
kim çağırırsa çağırsın...

Ben artık geri dönmeyeceğim.

Çünkü bazı yollar
geri dönmek için değil,

insanın kendine varması için yürünür.

Ve ben...

Artık kendime vardım.

Kadir TURGUT