​Yalan rüzgârları esti bağımda,
Gölgesine sığındığım dallar kırıldı.
Yürüdüm ömrümün dik yamacında,
Yıllardır sırtımda taşınan yük yoruldu.

Söndü birer birer umut ışığı,
Yine de bu yürek teslim olmadı;
Gelsin, ne varsa kaderin yazdığı,
Korkunun gölgesi ruhumu sarmadı!

Aynalar fısıldar geçen yılları,
Saçlara düşen ak, dünün izidir.
Ardımda bıraktım tozlu yolları,
Gözlerim saklı bir nehrin gizidir.

Zaman bir değirmen, öğütür durur,
Gençlik bir kuş gibi uçtu elinden.
Varsın vursun hayat, dilediğince vur,
Korku geçmez bu kalbin dehlizinden!

Gurbetin ayazı bağrımı yaksa,
Kimsesiz geceler dert ortağım olsun.
Gözyaşım sel olup ummana aksa,
Varsın feryatlarım boşlukta solsun.

Yalnızlık hırkası dar gelmez bana,
Gönül bu diyardan çoktan vazgeçti;
Meydan okuyorum geçen her ana,
Ruhum korkusuzca bu yolu seçti!

Bir han kapısıymış dünya dedikleri,
Konanlar göçüyor sessiz sedasız.
Hani o gururla yükseldikleri?
Şimdi toprak altındalar, sedasız.

Bir kefen bezidir kalacak miras,
Mal mülk bu kapıda hükümsüz kalır.
Yürekte saf bir aşk, dilimizde yas,
Vakti gelen yolcu yerini alır.

Gelsin o son nefes, kapımı çalsın,
Ecel fermanını okusun yüzüme.
Azrail emanet olanı alsın,
Hüzün gölge düşüremez gözüme.

Bir hoş seda kalsın kubbede baki,
Dualar sarıp sarmalasın adımı.
Korkudan eser yok içimde sanki,
Sonsuzluğa doğru attım adımı!

Kadir TURGUT