Sen benim
göğüs kafesimde sakladığım
yarım kalmış en uzun nefessin.
Dudaklarıma kadar gelip de
bir türlü söyleyemediğim son cümle,
gözlerime kadar yükselip de
akmaya kıyamadığım son damlasın.
Feleğim şaştı seni sevmekten be...
Onca yıl geçti;
mevsimler defalarca gömlek değiştirdi,
takvimler eskiyip duvarlardan indi,
şehirler büyüdü, yollar uzadı.
Ama şu yüreğim,
ilk günkü yerinde bekliyor seni.
"Bitmez mi?" dedim kendime.
Bitmiyor işte...
Bitmiyor.
Yüzüme çizgiler düştü,
saçıma aklar indi.
Dizlerimde yılların yorgunluğu,
ellerimde ömrün nasırları birikti.
Ama bir senin sevdan
ne saçlarımla beyazladı
ne de yüzümdeki çizgilere yenildi.
Gücüm herkese yetti de
bir sana yetmedi işte...
Kaderle boğuştum,
yalnızlıkla konuştum,
hasreti ekmek gibi bölüp
her güne biraz biraz dağıttım.
Yine de seni içimden çıkaramadım.
Çünkü sen,
unutulacak biri değildin.
Sen, bir ömrün içine
ikinci bir ömür gibi sığan insandın.
Seni sevmek,
nefes almak kadar doğal,
vazgeçmek kadar imkânsızdı.
Bazen bir akşam ezanında buldum seni,
bazen yağmurun cama vuran sesinde.
Bir çocuğun gülüşünde,
yaşlı bir adamın sessiz bakışında...
Nereye baksam,
hayat seni anlatıyordu bana.
İnsan diyor ki:
"Alışırım."
Meğer insan,
yokluğa alışıyormuş da
özleme asla alışamıyormuş.
Ben seni beklemeyi değil,
seni sevmeyi öğrendim.
Çünkü beklemek biter,
ama gerçek sevda bitmez.
Bir gün adını anmadan uyumayı denedim.
Gece, sabaha kadar gözlerime uğramadı.
Bir gün hatıranı susturayım dedim;
duvarlar sen diye yankılandı.
Bir gün seni unuttum sandım,
kalbim beni yalancı çıkardı.
Şimdi aynalara baktığımda
gençliğimi değil,
seni severken eskittiğim yılları görüyorum.
Her kırışıklıkta bir bekleyiş,
her beyaz telde bir dua,
her suskunlukta sana yazılmış
yarım kalmış bir mektup var.
Kim bilir,
belki aynı gökyüzüne bakıyoruzdur.
Belki sen de bir yıldızı seçip
adını koyamıyorsundur.
Belki sen de bir şarkının ortasında
ansızın susuyorsundur.
Belki...
Ama artık "belki"ler bile
beni senden vazgeçiremiyor.
Çünkü bazı sevdalar
kavuşmak için değil,
insanı insan etmek için gelir.
Bazı aşklar
bir ömrü tüketir ama
bir kalbi kirletmez.
Ben seni kaybetmedim aslında;
seni içimde yaşatırken
kendimden eksildim.
Ve şimdi anlıyorum...
Sevmek bazen
bir ömrü tek bir ismin etrafında dolaştırmaktır.
Bir ömür boyunca
aynı duaya "âmin" diyebilmektir.
Eğer bir gün
rüzgâr benim adımı getirirse sana,
başını gökyüzüne kaldır.
Bil ki ben hâlâ
aynı sevdanın gölgesinde oturuyorum.
Çünkü bazı aşklar
mezar taşına kadar yürür,
hatta toprağın altında bile
kalbin atışını susturamaz.
Ve son nefesim,
göğsümden usulca ayrılırken bile
dilimde tek bir cümle kalacak:
"Yıllar beni yaşlandırdı ama seni sevdiğim günü eskitemedi.
Feleğim şaştı seni sevmekten;
ömrüm bitti belki...
Ama gönlümdeki yerin,
Allah şahittir hiç değişmedi."

Kadir TURGUT