Yine de vazgeçmedi bu yorgun yüreğim,
Bir gülüşüne yıllarımı verdim.
Sen başka baharlara bakarken sessizce,
Ben içimde koca bir kışı büyüttüm.

Ne kapına bir sitem bıraktım,
Ne de sevgimi bir yük yaptım sana.
İçimde sakladım bütün cümleleri,
Belki bir gün dönersin diye zamana.

Ama zaman...

En acımasız tarafını gösterdi bana.
Beklemek bazen kavuşmak değilmiş,
İnsanın kendinden eksilmesiymiş aslında.

Şimdi adını duyunca bile
Bir eski yara uyanıyor içimde.
Sen çoktan silmişsin izlerimi,
Ben hâlâ rastlıyorum gözlerimde.

Bir şarkı çalıyor gecenin bir yerinde,
Bir sokak lambası düşüyor yalnızlığıma.
Herkes bir yere yetişiyor hayatta,
Ben hâlâ yarım kalan hikâyemdeyim.

Meğer sevmek;

Ellerini tutmak değilmiş her zaman.
Bazen uzaktan dua etmekmiş,
Adını anmadan seni yaşatmakmış.
Bir ömrü tek bir kalbe koyup,
Sonunda kendi sessizliğinde kalmakmış.

Kimi bir hatıra olur,
Kimi bir yara...
Kimi de ömür boyunca
İçinden çıkmayan bir "keşke" olur.