Sinesinde doğuyor demler
Sütunların altında ağır misk
Uykuda gölge gibi serviler
Cevherinden sızıyor umudun ince telleri
Bir renk gibi eğiliyor içinden
Tarih
​


Yıpranmış avluların gün gülünde,
tül arkası bir ay
gül kurusu perdeleri aralar.
Avuçlarında titrek kuş,
gümüş damlalar gibi parlar.
Rüzgarın ipek kurdelası savururken gelinciği,
yanar alevli özlemler
kıyı çerçeveler de.
​


Ezelî aynada nazar gibisin,
ellerin yâkut,
sunaklara mihrap misali konar.
Kâlbîn gök renginde
lacivertin en derûnu ,
parmak uçlarında zer tozu,
çevirdiğin her sahîfe sırr,
avuçlarına düşer mânâ kokusu.
Her noktada bir niyâz,
asma-i semâda cevâhir gibi şavkır.
​


Ey sen
billûr sadânla akseden,
sırma iplik gibi dökülür sesin
soğuk sedlere.
Üstündeki hil’at,
kıvrımlarıyla katmeder her sözü;
susmakla konuşur
ipekten dokusu.
​


Sanki
ulu kariyenin nakışlı avlusundayız,
çam reçinesiyle sırlanmış
zeminlerin üstünde yalınayak,
gölgemiz sarkıyor esrar duvarından.
​


Tüter öd ağacı
fanus ışığında döner titrek bir devir
göğe yükselir her nefes
Seyir olur her nida,
gibi hatırlayış



....