Kavgam var kaderle… Hem de öyle kuru bir kırgınlık değil, kanlı bıçaklı bir savaş bu…
Ben hayat dedikçe, o elimden sevdiklerimi aldı. Ben sabır dedikçe, o içime kor bıraktı.
Her gece biraz daha eksildim, her sabah biraz daha sustum. Ama kimse bilmedi; bir insanın en ağır yarası, göğsünde taşıdığı sessizlikmiş…
Şimdi yüzüm gülüyorsa, inanma… Çünkü bazı insanlar ağlamayı bırakmaz, sadece gözyaşlarını içine akıtmayı öğrenir.
Kader… Bir gün karşıma yeniden çıkarsan, bil ki bu defa ben eskisi gibi masum değilim. Çünkü acı, insanı ya öldürür… ya da taş eder…


Ben bu hayatın yükünü omuzladım da, hayat bir gün olsun elimden tutmadı…
Ne zaman “tam bitti” desem, daha ağırını koydu sırtıma. Ne zaman bir yarayı sardıysam, kader gelip en derin yerimden vurdu beni.
İnsan bazen ölmezmiş… Ama yaşarken her şeyini toprağa gömermiş. Ben de umutlarımı, hayallerimi, gülüşlerimi tek tek gömdüm içime…
Şimdi geceleri sessizce oturuyorum. Çünkü bazı acılar anlatılmıyor… Sadece insanın gözlerine yerleşiyor.
Bil ki; ben artık kimseye derdimi anlatmıyorum. Çünkü herkes yarayı soruyor, ama kimse kanayan yere dokunmaya cesaret edemiyor…


Bir zamanlar içimde çiçek açan ne varsa, şimdi kül kokuyor…
Ben bu kadar yorulmayı hak etmedim. Sevmek suç oldu, güvenmek yara oldu, susmak mezar oldu bana…
İçimde öyle bir savaş var ki, ne kazananı belli, ne de sağ kalanım… Her gece kendimle hesaplaşıyorum. Ve inan, en ağır yenilgiyi insan kendi içinde alıyormuş.
Artık kimseye “iyiyim” derken bile inanmıyorum. Çünkü bazı insanlar yaşadığını değil, sadece nefes aldığını fark ediyor…
Kader karşıma ne çıkarırsa çıkarsın, eskisi gibi korkmuyorum. Çünkü canı en çok yanan insanın, kaybedecek hiçbir şeyi kalmıyor…


Öyle yoruldum ki… Artık kimseye derdimi anlatacak gücüm bile kalmadı. Çünkü her anlattığım acı, biraz daha büyüdü içimde…
Ben hayatla kavga ederken, herkes uzaktan izledi. Kimse omzuma dokunmadı, kimse “yoruldun mu?” diye sormadı.
Bir insanın içi bu kadar yanarken dışarıdan hâlâ dimdik görünmesi var ya… İşte en ağır tarafı da bu.
Geceleri sustuğuma bakma… İçimde kıyametler kopuyor. Her hatıra başka yerimi kırıyor, her özlem başka yerimde kanıyor.
Artık anladım… Bazı insanlar mutlu olmak için değil, sabretmeyi öğrenmek için gelirmiş bu hayata.
Ben de payıma düşen acıyı sessizce taşıyorum… Kimse bilmeden, kimse görmeden, içimden yavaş yavaş ölerek…