Yetmez mi…
Hançeri alıp beni bir kere değil, bin kere vurdun…
En acısı da sırtımdaki yara değil, o hançeri tutan elin tanıdık olmasıydı…
Ben seni düşman bilseydim bu kadar kanamazdım.
Ama insan en çok “canım” dediklerinden yara alıyormuş…
Geceleri gözlerimi kapattığımda bile acın dinmiyor içimde.
Bir sözün yetiyordu beni yıkmaya,
sen ise susarak öldürdün beni…
Şimdi herkes yarama bakıyor ama
kimse o yaranın neden hâlâ kapanmadığını bilmiyor.
Çünkü bazı insanlar giderken sadece kalbi kırmaz…
İnsanın içindeki yaşama hevesini de yanında götürür…
Ve ben hâlâ aynı yerdeyim…
Elimde parçalanmış hayaller,
yüreğimde senden kalan derin bir sızıyla

Yetmez mi …
Hançeri alıp beni vurdun, üstüne bir de can çekişimi izledin…
Ben sana kalbimi emanet ettim,
sen mezarımı kazdın…
Öyle derin vurdun ki
kan değil, içimden umut aktı…
Bir insan sevdiğini böyle paramparça eder mi?
Etti…
Sen ettin…
Şimdi geceler benim değil artık.
Her karanlıkta sesin dolaşıyor kulaklarımda,
her sessizlikte yokluğun boğazıma sarılıyor.
Ben seni severken kendimden vazgeçmişim,
sense beni gözünü kırpmadan harcamışsın…
Bak şimdi ne haldeyim…
Ayakta gibi duran ama içi çoktan ölmüş bir insanım.
Çünkü bazı yaralar kabuk bağlamıyor …
Hele ki hançer sevdiğinden geldiyse…


Biliyor musun …
Ben senden sonra kimseye “iyi geldin” diyemedim…
Çünkü sen giderken içimde ne varsa yıkıp çıktın.
Bir zamanlar sesinle huzur bulan ben,
şimdi kendi sessizliğimden korkuyorum.
Öyle bir dağıttın ki beni,
aynaya baktığımda kendimi bile tanıyamıyorum artık…
Sen bir yara açmadın sadece,
içimde koskoca bir mezarlık bıraktın.
Gömdüğüm hayaller var orada,
yarım kalan dualar,
cevapsız kalan “neden”ler var…
İnsan en çok neye yanıyor biliyor musun?
Değmediğini geç fark etmeye…
Ben seni ömrüm sandım,
sen beni bir heves gibi harcadın…
Şimdi herkes “geçer” diyor.
Ama bazı acılar geçmez …
Sadece insan acısıyla yaşamayı öğrenir.
Ve ben artık nefes alıyorum diye yaşamış sayılmıyorum…



Bir gün olur da aklına düşersem …
Bil ki ben senin yokluğunda sessiz sessiz çürüdüm…
Kimse duymadı içimde kopan kıyameti.
Ben herkese “iyiyim” dedim,
ama her gece biraz daha öldüm…
Sen gittikten sonra
çiçekler bile eskisi gibi kokmadı.
Güneş doğdu ama içime hiç sabah olmadı.
Çünkü bazı insanlar giderken
arkasında sadece özlem bırakmaz…
Koskoca bir karanlık bırakır…
Ben seni affetmedim.
Çünkü insan sevdiğinin mezarı olur mu hiç?
Sen oldun…
Hem de beni diri diri gömerek…
Şimdi hangi şarkı çalsa canım yanıyor,
hangi sokaktan geçsem hatıran çıkıyor karşıma.
Bir tek seni unutayım diye savaş verdim kendimle,
ama insan kalbine söz geçiremiyormuş…
En ağırına ne biliyor musun?
Sen mutlu ol diye kendinden vazgeçen birini,
hiç düşünmeden kırıp geçmen…
İşte insanı öldüren şey ayrılık değil …
Kıymet bilmeyene denk gelmekmiş…