Sen gitmedin.
Ben de kalmadım öylece—
Biz,
Birbirimize doğru yürümeyi seçtik.
Herkes “zor” dedi,
Herkes “olmaz” dedi,
Hayat önümüze duvarlar ördü,
Zaman bizi başka yönlere çağırdı…
Ama biz,
Aynı cümlede kalmayı bildik.
Sen sustuğunda
Ben anlamayı seçtim,
Ben kırıldığımda
Sen bırakmamayı.
Çünkü bazı sevdalar
Vazgeçince değil,
Direnince büyür.
Biz direndik.
Silmedik birbirimizi,
Yok saymadık dünlerimizi.
Eksiltmedik sevgiyi
Bahanelerin arkasına saklanarak.
Aksine—
Her kırık yerden
Biraz daha çoğaldık.
Sen başka yollara bakmadın,
Ben başka isimler ezberlemedim.
Çünkü insan,
Gerçekten kalmak istediği yerde
Başka ihtimallere ihtiyaç duymaz.
Biz birbirimizin ihtimali değil,
Gerçeği olduk.
Ve biliyor musun—
En çok da bu yordu hayatı.
Bizi ayırmaya çalışan her şeye rağmen
Yan yana kalışımız,
Bir meydan okuma gibiydi zamana.
Şimdi dönüp baktığımda
Yarım kalmış bir şey yok içimde.
Ne “keşke” var,
Ne “olabilirdi”…
Çünkü biz
Olması gerekeni yarım bırakmadık.
Bir gün aynı kaldırımda yürürsek yine,
Bu kez susmayız.
Göz göze gelir,
Gülümseriz.
Çünkü biz
Geçip giden bir hikâye olmadık,
Yazılmaya devam eden bir cümle olduk.
Ve herkes bir gün şunu anlayacak:
Sevmek bazen gitmek değil,
Kalabilmektir.
Ve biz…
Gitmedik.

Kadir TURGUT