Ah be hasretim,
Ne ara gözlerime doldun da taşıyorsun yine,
Hangi gecenin koynundan süzüldün de
Yüreğime bu kadar ağır indin, söyle…
Ah be hasretim,
Sen ne inat bir misafirsin böyle…
Git desen gitmez,
Kal desen yüreğe sığmazsın.
Bir zamanlar adını anınca gülümseyen dudaklarım,
Şimdi titreyerek susuyor.
Bir zamanlar içimi ısıtan o ses,
Şimdi yankı olup duvarlara çarpıyor.
Ben seni sevmenin bedelini
Bu kadar ağır ödeyeceğimi bilmezdim.
Bir çift göz uğruna
Bir ömür karanlığa razı gelmezdim.
Ama oldu işte…
İnsan bazen kendi yüreğine yenilir,
Bazen en çok kendinden düşer.
Ben de düştüm;
Sesim içime çarpa çarpa sustu.
Şimdi adını her anışımda
İçimde bir yer eksiliyor.
Sanki bir şey kırılıyor ama
Ne kırılanı bulabiliyorum ne de toplayabiliyorum.
Gece uzuyor,
Ben kısalıyorum.
Sen çoğalıyorsun içimde,
Ben eksiliyorum her sabah.
Ah be hasretim…
Demek böyleymiş yokluğun;
Bir var gibi, bir hiç gibi…
Ve insan en çok arafta kalınca tükenirmiş…

Kadir TURGUT