Bana aşkı anlat…
Ama öyle bir aşk anlat ki
Bir çift gözün güzelliğine sığmasın sadece.
Bir gülüş başlayınca
Bir ömür sürüp gitsin ardınca.
Bana aşkı anlat;
Resûl-i Kibriyâ’nın Hatice’sine duyduğu
O vefalı, o ince, o derin muhabbet gibi anlat…
Öyle bir sevda anlat ki
Yıllar geçsin, saçlara ak düşsün,
Ömür sonbaharını yaşasın insan,
Ama kalpteki ilkbahar
Bir gün bile eksilmesin…
Bir insanın ardından
Sadece güzel günlerde değil,
En zor günlerinde de yürümek olsun aşk.
Herkes giderken kalabilmek,
Herkes susarken bir gönlü anlayabilmek,
Herkes vazgeçerken
Bir ömür sadakatle sevebilmek olsun…
Bana aşkı anlat…
Hazreti Ali’nin
Fatımâtü’z-Zehrâ’ya duyduğu
O edep dolu muhabbet gibi anlat.
Öyle anlat ki sevmenin,
Sahip olmak demek olmadığını anlayayım.
Bir insanı sevmek,
Onun ellerini tutmak kadar
Duasında adını taşımak olduğunu,
Bunu anlat bana.
Aşk,
Her gece aynı yastığa baş koymak değil;
Bazen aynı duaya
Farklı yerlerden âmin diyebilmekmiş.
Bazen bir insanı
Herkesten sakınmak değil,
Onu Allah’a emanet edecek kadar
Temiz bir yürek taşıyabilmektir…
Bana aşkı anlat!
Züleyha’nın aşkını anlat bana,
Sarayların altın kapılarından çıkıp
Bir Yusuf’un hasretiyle
Kendi gönlünün sokaklarında kayboluşunu anlat…
Anlat ki bileyim;
Bazen aşk, insanı tahttan indirmez,
İnsanın içindeki kibri indirir.
Bazen bir saraydan vazgeçmek
Bir çift göze sahip olmak için değil,
O gözlerin ardındaki hikmete
Gönülden teslim olmak içindir…
Züleyha’nın yıllar süren bekleyişi gibi anlat bana aşkı.
Güzelliğin solduğu,
Gençliğin geçtiği,
Gozlerin bile insanı tanımadığı günlerde
Bir ismi hâlâ gönlünde taşıyabilmek gibi anlat…
Çünkü aşk,
Her şey güzelken sevmek değildir.
Aşk,
Güzellikler eksildiğinde
Gönülden eksilmemektir.
Bir insanı
Dünyanın bütün renkleri üzerindeyken sevmek kolaydır;
Asıl aşk,
Dünyası karardığında
Onun yanında bir kandil olabilmektir.
Bana öyle bir aşk anlat ki
İnsan sevdiğinin yüzünde
Kendi cennetini aramasın yalnız.
Sevdiğinin acısına üzülmeyi,
Onun gözyaşında kendi yüreğinin yanmasını,
Onun mutluluğunda
Kendi mutluluğunu unutmayı anlat…
Bana aşkı anlat!
Ama içinde ayrılık da olsun.
Çünkü ayrılığı bilmeyen
Kavuşmanın kıymetini nereden bilsin?
Hasret olsun içinde,
Geceleri olsun,
Uykusuz,
Adı dudaklara gelince titreyen dualar olsun…
Yanında olmadığı hâlde
Her yerde onu görmeyi…
Bir türküde sesini,
Bir yağmurda gözlerini,
Bir sokakta yürüyüşünü,
Bir akşamda gidişini bulmayı…
Ve yine de
Sevmekten vazgeçmemeyi anlat.
Bana aşkı anlat…
Bir insanı Allah’a şikâyet etmeyecek kadar
Derinden sevmeyi anlat.
Kırıldığında beddua etmek yerine,
“Yolu açık olsun.” diyebilmeyi…
Gittiğinde ardından
Kapıları taşlamak değil,
Dönmese bile
Güzel günlerini hatırlayıp susabilmeyi anlat…
Ve en önemlisi…
Bir insanı severken
Allah’ı unutmamaktır.
Bana aşkı anlat…
Öyle bir aşk anlat ki
Bir bakışla başlamasın yalnız,
Bir ömürlük vefayla devam etsin.
Öyle bir aşk anlat ki
Dudaklarda değil,
Secdelerde büyüsün.
Öyle bir aşk anlat ki
İki insan birbirine bakarken
Birbirinin yüzünde değil,
Birbirinin ruhunda kaybolsun.
Ve eğer bir gün
Ayrılık kaçınılmazsa…
Öyle güzel ayrılsınlar ki
İkisinin de ardından
Gökyüzü şahit olsun:
“Onlar birbirlerini
Sadece kavuşmak için sevmediler…”
Biri diğerinin elini bıraktığında bile
Gönlünden düşürmedi.
Biri uzaklara gittiğinde bile
Diğerinin duasından çıkmadı.
Bana aşkı böyle anlat…
Resûl-i Kibriyâ’nın Hatice’ye duyduğu
Vefa kadar derin,
Ali’nin Fatımâtü’z-Zehrâ’ya duyduğu
Muhabbet kadar edepli,
Züleyha’nın Yusuf’a olan sevdası kadar
Sabırlı anlat…
Bana aşkı öyle anlat ki
Sevdiğimde korkmayayım.
Ama kendimi de kaybetmeyeyim.
Öyle anlat ki
Bir insanın elini tutarken
Onun ruhuna da hürmet etmeyi bileyim.
Öyle anlat ki
Aşkın sadece “Sen benim ol.” demek olmadığını anlayayım.
Bazen;
“Sen mutlu ol,
Ben seni uzaktan da severim.”
Diyebilmenin de aşk olduğunu anlat…
Ve son olarak bana şunu anlat:
Eğer bir insan
Bir ömür boyunca
Sadece bir kalbi incitmemek için
Kendi acısını içine gömüyorsa…
Eğer bir insan
Sevdiğinin ardından
Hâlâ güzel sözler söylüyorsa…
Eğer bir insan
Kavuşamadığı hâlde
Sevdiğinin mutluluğu için dua ediyorsa…
İşte orada,
Adı ne olursa olsun…
İster hasret,
İster hicran,
İster gurbet,
İster vuslat…
O sevdanın adı
AŞKtır.
Ve gerçek aşk;
Bir bedene dokunmaktan önce
Bir ruha değebilmektir.
Bir insanı yanında tutmak değil,
Kalbinde incitmeden taşıyabilmektir.
Bir gün mutlaka kavuşmayı beklemek değil,
Kavuşamasan bile
Gönlünde güzel kalabilmektir.
İşte bana aşkı böyle anlat…
Öyle anlat ki
Bir insanı sevmenin
Onu tüketmek değil,
Onunla birlikte güzelleşmek olduğunu anlayayım.
Ve biz,
Yıllar sonra bile
Bir gece ansızın gökyüzüne bakıp,
Hiç kimseye söylemeden,
Sadece Rabbimizin duyacağı kadar sessizce:
“Ben hâlâ seni güzel hatırlıyorum…”
deriz.
Bir ömür boyunca
İnsanın içinde
Sessizce secde eder…
Ve adı,
Aşk olur.


Kadir TURGUT