​Yarım kalmış bir ömrün yorgun izindeyim,
Kendi sesimden kaçan dilsiz bir sözdeyim.
Bir avuç toprak gibi vuslatın peşindeyim,
Zamanın sustuğu o en derin gözdeyim.
​Ben o canı, bir siyah beyaz karede bıraktım,
Gözlerimin ferini, hiç görmediğim ufkuna yaktım.
Yüreğimi her gece kimsesiz sulara bıraktım,
Susuşumda bin yıllık bir ahım var.
​Hangi terazi ölçer ki bu sevdanın ağırlığını?
Hangi kış dondurabilir ruhumun yandığı anı?
Ben sende unuttum, bende olan her yanı,
Kendi içimde gurbet olan bir yanım var.
​Toprak çekse de teni, ruhun sızısı kalır,
Aşk dediğin, vuslatı ecele rehin alır.
Zaman durur, nefes kesilir, geriye sadece o kalır;
Varlığıyla nefes bulduğum bir imanım var.
​Müslüm Gürses’in dediği gibi;
Deseler ki; onunla gideceğin yerde ölüm var...
Derim ki; ölümün olduğu yerde benim canım var.
​Alper KARAÇOBAN