1
Yorum
2
Beğeni
5,0
Puan
56
Okunma
Değişmeyecek fikrim, dediği o kör akşamda,
Gökyüzü rengini sakladı,
ay sustu birden.
Sanki tüm saatler durup o anı bekledi,
Raydan çıkan sessiz bir tren geçti yüreğimden.
Sokak lambaları titredi,
rüzgâr yönünü şaşırdı,
Sözleri cam kırıkları gibi düştü aramıza.
Oysa ben tüm yolları ona çıkarmaya alışmıştım;
Şimdi yabancı kaldım kendi pusulamıza.
Kelimeler bitti, meydan o ağır sessizliğe kaldı,
Sanki dünya o dar sokakta biraz daha daraldı.
"Değişmeyecek" dediği an,
yıkıldı içimdeki surlar,
Yarına dair ne varsa, tek bir cümlede asılı kaldı.
Ne çok feda etmiştim oysa,
ne çok yol yürümüştüm,
Bir çift ela gözün kuyusunda kendimi unutmuştum.
Şimdi rüzgâra savurup gidiyorum tüm umutları;
O akşam, o kararın gölgesine
diri diri gömülmüştüm.
Alper KARAÇOBAN
5.0
100% (1)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz