Mor Menekşe Evreni
Mor menekşe tadında bir yalnızlık çöktü bu gece,
Kokusu sen… rengi biraz hüzün.
Parmaklarım boşluğu okşarken
Sanki evren senden geriye kalan bir iz gibi sürgün.
Gökyüzü suskun, yıldızlar yorgun,
Ay bile eksik bu defa.
Seni anlatmaya kalksa kainat
Kendi içinde kaybolur aslında.
Ben seni bir çiçek gibi sevmedim sadece,
Toprağıyla, köküyle, mevsimiyle sevdim.
Bir menekşenin kırılganlığıyla değil,
Bir evrenin derinliğiyle büyüttüm içimde seni.
Ve sen…
Bir morluk gibi kaldın kalbimde,
Ne tam acı ne tam hatıra,
Ama dokundukça içimi sızlatan bir sonsuzluk.
Galaksiler dönerken kendi ekseninde,
Ben hep sana çarptım içimde.
Ne kadar uzaklaşsam kendimden
Yolum yine sana düştü gizlice.
Mor menekşeler açıyor geceleri,
Gündüzleri soluyor sensizliğimde.
Çünkü bazı aşklar güneşe değil,
Karanlığa daha çok yakışır derlerdi.
Ben seni ışıkta değil,
En karanlık anımda tanıdım.
Ve en çok o yüzden
Hiçbir yıldız seni anlatamadı.
Eğer bir gün evren susarsa
Ve bütün ışıklar sönerse birden,
Bil ki geriye kalan tek şey
Sana duyduğum o derin, mor özlem.
Çünkü sen…
Bir çiçekten fazlasısın artık,
Bir kokudan, bir renkten daha derin—
Sen, içimde hiç bitmeyen bir evrensin.
Ve ben o evrende kaybolmayı seçtim,
Çıkışı olan yolları unuttum bilerek.
Çünkü sana varan her ihtimal
Beni benden eksiltse de, vazgeçemedim.
Bir menekşe yaprağı gibi titriyor içim,
Dokunsan dağılacak kadar narin,
Ama köklerim sende öyle derin ki
Koparsam, ben diye bir şey kalmayacak artık.
Gecenin en sessiz yerinde
Adını bırakıyorum yıldızlara,
Belki bir gün sana düşer diye
Bir kayan yıldızın kalbine.
Zaman geçiyor diyorlar,
Oysa ben hep aynı yerdeyim;
Seni sevdiğim o anın içinde
Donmuş bir sonsuzluk gibiyim.
Mor menekşeler büyüyor içimde,
Her biri biraz daha sen oluyor.
Ben eksildikçe çoğalan bir şey var—
Adını koyamadığım, ama sensin biliyorum.
Eğer bir gün yollarımız silinirse
Ve hatıralar bile yorulursa bizi taşımaktan,
Ben yine seni seçerim içimde,
Unutmayı değil, yanmayı.
Çünkü bazı aşklar iyileşmek istemez,
Bazı yaralar kapanmak için değil.
Ve ben…
Seni sevmeyi bırakmak yerine
Sonsuza kadar böyle eksilmeyi seçtim.
Mor menekşe tadında bir kader bu,
Ne tam bahar ne de kış…
Arada kalmış bir mevsim gibi
İçimde hep sen, hep yarım kalmışlık.
Ve şimdi anlıyorum;
Evren sandığım şey aslında senmişsin…
Ben ise sadece
Sana ait bir boşlukta dönüp duran
Küçük, kırık bir yıldızmışım.