Kopardılar seni benden,
öyle ansızın, öyle hoyrat…
bir dalı kırar gibi değil,
kökünden söktüler içimi senden.
Alacağım olsun bu ecelden,
çünkü erken geldin gidişime,
ben daha seni doya doya sevmemişken
yarım bıraktın ömrümü.
Kalbim yine bir aşkı gömüyor şimdi,
ellerim titriyor,
çünkü bu kaçıncı defin bilmiyorum…
her seferinde sen çıkıyorsun mezardan.
Gittin benden…
ama gitmek dediğin bu değil,
insan sevdiğini bırakmaz böyle
nefesini de alıp götürmez.
Ben hâlâ seninleyim,
sen yoksun diye değil,
sen bende kaldığın için…
ve en acısı da bu zaten.
Çünkü birini kaybetmek değilmiş zor olan,
onu her yerde bulup
bir daha asla dokunamamakmış.
Ve ben şimdi,
senin yokluğuna sarılıp uyuyan bir yabancıyım,
kendi kalbimde misafirim sanki,
her köşede senin izlerin,
her izde biraz daha eksiliyorum.
Geceler ağır…
öyle ağır ki sensizlik,
bir ömür sırtımda taşır gibi taşıyorum adını,
ne bıraksam düşüyorsun,
ne tutsam kayboluyorsun.
Ecel dedikleri şey,
bir gün alır canı derlerdi,
oysa senden sonra öğrendim
insan bazen her gün biraz biraz ölürmüş.
Ben hâlâ konuşuyorum seninle,
duymadığını bile bile,
çünkü sustuğum an
tamamen gideceksin diye korkuyorum.
Ve korktuğum ne varsa
çoktan oldu aslında…
sen gittin,
ben kaldım
ama ikimiz de yokuz artık bu hikâyede.