Söylenmemiş Sözler

Paketteki tüm sigaraların üzerine adını yazdım, belki dedim, birini yakarken sana da dokunurum.
Dumanı göğe değil, hep sana doğru üfledim. Rüzgârın bile bilmediği bir özlem taşıdım içimde.

Kimse fark etmedi; ben her nefeste biraz seni çektim içime, biraz kendimden vazgeçtim.
Sana söyleyemediğim sözler vardı, dilimde değil, küllüğümde birikti. Her izmarit, yarım kalmış bir cümlenin sessiz mezarı oldu.

Gece uzadıkça uzadı, ben sustukça çoğaldın içimde. Bir insanın adı, bir kalbin her köşesine nasıl sığar, sende öğrendim.
Son sigarayı yakarken uzun uzun baktım adına. Sanki harflerine dokunsam ellerine değecekmişim gibi.

Kül oldular sonra, harflerin de, umutlarım da. Ama insanın sevdiği yanıp bitmiyor meğer.
Bazı aşklar ateşle değil, külden sonra başlıyormuş.
Şimdi masamda boş bir paket duruyor. İçi boş... ama kalbim gibi değil.

Çünkü içimde hâlâ sana ait söylenmemiş bir ömür var.
Ne bir mektuba sığdın, ne birkaç satıra. Seni anlatmaya kalksam gece yetmez, sabah eksik kalır.

Bir gün gelir de tesadüfen karşılaşırsak, gözlerime dikkatli bak.
Orada hâlâ adını taşıyan bir adam bulacaksın.
Belki saçlarıma ak düşecek, belki yıllar yüzümü değiştirecek, ama bazı şeyler eskimeyecek.

Çünkü insan zamanla birçok şeyi kaybediyor da, gerçekten sevdiğini kaybetmiyor.
Şimdi sorarsan bana, aşk nedir diye;

Aşk...

Paketteki tüm sigaraların üzerine adını yazıp, her nefeste biraz daha sana dönüşmekmiş.
Aşk...

Söylemeye cesaret edemediğin cümleleri, ömrün boyunca içinde taşımakmış.
aşk;

Bir gün dönersin diye beklemek değil,
Dönmeyeceğini bile bile, kalbinde sana hâlâ yer ayırabilmekmiş.