SEN BİLMİYORSUN
Fevzi Emir Yılmaz

İçten içe artar, elemim sızım,
Bin secde etsem de, değişmez yazım.
Yedi kat semadan, döner niyâzım,
Ben bir günahkârım, sen bilmiyorsun.

Feri yok gözümün, yakını görmez,
Büsbütün körleşir, çok uzun sürmez.
Gördüğüm hayaller, teselli vermez,
Yok olur sûretler, sen bilmiyorsun.

Ne kadar kaçsam da, düşer peşime,
Gölgedir kaderim, can güneşime.
Yol vermez talihim, sevda işime,
Gönlüm çıkmazlarda, sen bilmiyorsun.

Günde yetmiş kere, keser önümü,
Ne yana dönsem de, bulur yönümü,
Canım almak için, sayar günümü,
Tepemde Azrail, sen bilmiyorsun.

Miâdın dolup da, taştığı anda,
Şâh olsan faydasız, ulu cihanda.
Hakk’ın “ol” dediği, o mâlum anda,
Tükenir son nefes, sen bilmiyorsun.

Defterler açılır, dökülür sırlar,
Gözler bir hışımla, yerinden fırlar.
Terazi kurulup, tartılır ruhlar,
Mahşerin yükünü, sen bilmiyorsun.

Gün gece olunca, gam dolar bağır,
Kör olur bakışlar, kulaklar sağır.
Kimi istiyorsan, yanına çağır,
Ben Hakk’a aşığım, sen bilmiyorsun.