PARA
Fevzi Emir Yılmaz

Muhtaç ettin merdi zalim nâmerde,
İnsanlık kapılmış düşmüş bu derde,
Nâmın yürür olmuş şimdi her yerde,
İnsanı insana kul ettin para.

Saadet vaadedip yalan söyledin,
Şeref, izzet, onur, bendedir dedin,
Dostu düşman, düşmanı dost eyledin,
Bütün dengemizi bozdun be para.

Alemi kendine kul köle ettin,
Akıl verip cimrileri yönettin,
Fakirin gözünde borçtun senettin,
Merhamete mezar kazdın be para.

Garibin cebinde durmadın gittin,
İhtiyaç artınca çok çabuk bittin,
Sen hiç tükenmedin bizi tükettin,
Alnımıza züğürt yazdın be para.

Zengini dünyada yalnız bıraktın,
Fakirin uzaktan canını yaktın,
Nasılsa kimseye kalmayacaktın,
Ne diye her akla sızdın be para.

Bir vakit selamla iş görülürdü,
Yetimin başına el sürülürdü,
Garibanın yüzü güldürülürdü,
Hayrı hasenâtı sildin be para.

Bir kuru ekmeği katık ederdik,
Kim dara düşerse ona giderdik,
Beraber pişirip beraber yerdik,
Sıla-i rahimi kestin be para.

Ah senin gözlerin kör olsun para,
Herkesin gönlünde açtın bir yara,
Bilsem öleceğim etmem mudara,
Kendini ilâh mı sandın sen para!