ALLAHINDAN BULASIN
Fevzi Emir Yılmaz

Mâlikisin diyerek açtım gönül tahtımı;
Yerle bir etmeseydin, ne çıkardı bahtımı?
Biliyorsun, çok sevdim; kıyamadım ben sana,
Yar diye sevdiklerin alsın senden ahtımı.

Ateşe ver, kül eyle ne varsa bizden kalan;
Sahteymiş gülüşlerin, bütün sözlerin yalan.
Çık git artık dünyamdan, izin bile kalmasın;
Hislerimle oynayıp içimi derde salan.

Çoğalsın eksilmesin yüreğindeki sızın;
Bir yalnızlık otursun ciğerine ansızın.
Ben kahırla ağlarken, saadet haram sana,
Oyuncağı olasın zalim bir vefâsızın.

Sevgisiz bir gönülde çaresizce kalasın;
Kuru yapraklar gibi rüzgarla savrulasın.
Yaşattığın çileyi yaşatırdım sana da;
Benden değil belanı, sevdiğinden bulasın.

Bölünsün uykuların, günün geceden doğsun;
Sinene aşk sancısı, saçlarına ak dolsun.
Sen ki seven gönlümü böyle viran ettin ya;
Ömür denen çiçeğin harâbelerde solsun.

Bir kuytuda çaresiz, yapayalnız kalasın;
Gözlerinden dökülen yaşlarla boğulasın.
Sen eşimi dostumu bana düşman ettin ya;
Dilerim Allah’tan ki, dostlarından bulasın.

Beni kaybettiğine bir ömür yanacaksın;
Göçebe bir kuş gibi her dala konacaksın.
Azabın bitmeyecek tâ ki mahşerde bile;
Sâde aşkından değil, Allah’tan bulacaksın.