BENDEN GERİYE KALAN
Fevzi Emir Yılmaz

Bazı insanlar bir gecede ölmez…
Yavaşça çekilir içlerinden hayat.

Önce umut terk eder insanı,
sonra hayaller düşer avuçlarından.
Ardından güven ölür,
ve insan en çok o zaman yalnızlığa gömülür.

Bir sabah aynaya bakarsın,
hâlâ yaşıyorum sanırsın.
Oysa içinde
çoktan sessizce gömülmüş bir kalp vardır.

Kim anlatabilir artık
mutlu sonlu bir masalı?
Kim inandırır seni
tutulan dileklerin kabul olacağına?
Kim kurtarır insanı
kendi karanlığından?

Manşetlere boğulmuş çığlıkların arasından
güzel haberleri kim bulur sana?
“Boşver” deyip de
içindeki o bitmeyen sesi kim susturabilir?

Çayını kim koyar, kahveni kim yapar,
kim siler gözlüğünün kirli camlarını?
Kim çözer
çatılmış kaşlarının düğümünü?

Kanadı kırık bir kartalın yükünü kim taşır,
sürüden ayrılan kurdun yalnızlığını kim paylaşır?
Ava çıkamayan aslana
kim ceylan getirir şimdi?

Bana yalan söylemeyin…
Hepinizi tanıyorum;
bugün varsınız, yarın yoksunuz.
Belki hiçbirimiz istemiyoruz böyle olmayı,
Belki de hiç kimse istemiyor
bir görünüp bir kaybolmayı.
Ama hayat böyle işte…

Gerçekler yüzüne çarpınca anlıyor insan
gecikmişliğini.
Kimi susar, kimi görmezden gelir…
ama herkes biraz kendinden eksilir.

En büyük tükeniş
umut bitince başlar.
Hayaller ölünce insan kendinden geçer.
Yer, içer, nefes alırsın belki…
ama içinden hayat sessizce çekilir gider.

Bir gün kendin gibi yorgun insanlarla karşılaşırsın,
bir süre birbirinizin yarasına tutunursunuz.
Sonra onlar da gider…
Yine kendinle baş başa,
aynı dipsiz kuyularda yalnız kalırsın.

İşte o an öfkeyle sarılırsın hayata.
Yaşıyorsundur…
ama kalbini usulca kaybederek.
Ne sevgi kalır geriye,
ne sığınılacak bir omuz.
Çünkü bazı insanlar
sevgiyle değil, bencillikle hayatta kalır.

Oysa bir zamanlar seni ayakta tutan tek şey sevgiydi.
İnsanlar kendini sevdirerek yaşar,
Sonra sevenlerini yavaş yavaş öldürürler.
Ve bunun adına da hayat derler.
Yaşa şimdi, dibine kadar yaşa, kaldıysan eğer.