BENİ SEN ANLAYAMAZSIN

Fevzi Emir Yılmaz

Kelimeler dökülür dilinden,
mermere düşmüş cam gibi.
Paramparça kelimeler;
hiçbir şey anlatamaz,
hiçbir şey anlayamazsın.

Sesin zincirlere vurulmuştur.
Konuşsan da duyuramazsın.
Ellerin kelepçeli; uzansan
dokunamazsın.

Benim gibi sevmedin ki,
benim gibi sevemedin;
beni sen anlayamazsın.

Bir tek gözlerin özgürdür,
sadece bakarsın.
Yıldızlara bakar gibi,
bulutları izler gibi,
bir vitrine bakar gibi bakarsın.

Sen durursun olduğun yerde,
o, bütün ihtişamıyla
uzaklaşır senden.

Batan bir güneş gibi,
kayan bir yıldız gibi,
asi bir nehir gibi
akıp gider;
ardına bile bakmadan.

Dolar gözlerin,
ama ağlayamazsın.

Benim gibi sevmedin ki,
benim gibi sevemedin;
beni sen anlayamazsın.

Ve başlar yüreğin sızlamaya.
İçine çekilirsin,
kendini duyarsın.
İncinmişliğinin acısı
sarar dört bir yanını.

Gülemezsin.
Ne içindeki aşkı öldürebilirsin
ne de canına kıyıp ölebilirsin.

Kalbinde nefret cümleleri
dolaşmaya başlar.
Beddualar dilinin ucuna gelir;
yutkunur,
ama edemezsin.

Sonra nefretten de vazgeçersin.

Çünkü insan
sevdiğine kızamıyor.
Kızsa da
beddua edemiyor.

Unutmak istiyor,
unutamıyor.

Gitmek istiyor,
gidemiyor.

Ve en kötüsü...

Bazı insanlar
kalbini kırıp gitmez.

Kalbini alıp gider.

Ve sen yerinde kalırsın.

“Bu ben miyim?” deyip
bakarsın aynalara da
kendini tanıyamazsın.

Benim gibi sevmedin ki,
benim gibi sevemedin;
beni sen anlayamazsın…