SEN OLMASAYDIN
Fevzi Emir Yılmaz


Akşamüstü gün batarken,
bir yalnızlık meltemi…
Esip inceden inceye
üşütürdü gövemi.
Anılar kuytuya çekip
sorgulardı sinemi;
Hüküm giyerdi yüreğim…
Sen olmasaydın eğer.

Umurumda değildi hayat;
sevinmez, üzülmezdim…
Neşesi yoktu yaşamın,
hep somurtur, gülmezdim;
Senden başka hiç kimseyi
sevip özleyemezdim…
Aşk nedir bilemezdim ben…
Sen olmasaydın eğer.

Seni anlatmayan sözler,
hepsi boş laf, lakırdı…
Olmasaydı gül cemalin,
şiir mi yazılırdı?
O bembeyaz sayfalar
yazıya hasret kalırdı…
Ziyân olurdu şairler…
Sen olmasaydın eğer.

Küser, düşmezdi yağmurlar
çatlamış topraklara…
Yağmazdı lapa lapa kar
sararmış yapraklara;
Ardından gelmezdi bahar,
küsüp kuru dallara…
Güller açmazdı bağımda…
Sen olmasaydın eğer.

Herkes tozpembe yaşardı,
bense çok kıskanırdım…
Bir çift renkli göze bile
bakamaz utanırdım…
Gökkuşağı çıktığında,
gök yanıyor sanırdım…
Siyah-beyaz kalırdım ben…
Sen olmasaydın eğer.

Yangın olurdu sensizlik,
özleminle tüterdi…
Kül olurdu yüreğim…
ümidim bir bir biterdi…
Sensiz hayat, inan bana…
ölümden de beterdi…
Hislerim yosun tutardı…
Sen olmasaydın eğer.

Kuruyup çöle dönerdi
kocaman okyanuslar…
Kararıp bir bir düşerdi
gökyüzünden yıldızlar;
Güneş dünyayı yakar,
su taşımazdı bulutlar…
Kopardı kızıl kıyamet…
Sen olmasaydın eğer.

Figan ederdi âşıklar,
hicrâna gömülürdü…
Sevda dolu bütün kalpler
ikiye bölünürdü…
Masmavi gökyüzü bile
simsiyah görünürdü…
Dünyada yaşam olmazdı…
Sen olmasaydın eğer.