İNSAN OLMALI
Fevzi Emir Yılmaz


İnsanın sadece bir yüzü olmalı;
ya güldüğü, ya ağladığı
ya da sadece seyirci kaldığı bir yüzü.

Bir bakışı olmalı insanın;
ya “gel” diyen bir bakış
ya da “defol git” diyen.
Sevene aşkla bakıp,
sevmeyene kör olan…

Demirden bir gururu olmalı insanın;
kimsenin kıramadığı.
İpekten bir onuru olmalı;
kimseyi kırmayan.

Adil olmalı aslında insan;
hiç kimsenin hakkını yememeli.
Beyniyle yargılayıp,
kalbiyle hüküm vermeli.

Bir duruşu olmalı mesela insanın;
haktan yana,
haklıdan yana,
hakikatten yana olan bir duruş.

İnsanın bir kalbi olmalı;
ya sevmeyi bilen,
ya mesafesini koruyan
ya da mutedil bir kalp.
Kırmayan, dökmeyen,
Yanmayan yaralamayan…

Bir de elleri olmalı insanın;
seven, dokunan, okşayan,
şefkat dolu elleri.
Ya tutup bağrına basan
ya da gerektiğinde yumruk olan elleri.

Ve ayakları olmalı insanın;
aşka yürüyen, aşkla yürüyen ayakları.
Arada bir tökezlese de
doğru yoldan sapmayan.

Evvela insan, insan olmalı;
adı gibi,
şanı gibi,
eşref-i mahlûkat gibi…
Yaratılanların en şereflisi gibi

insan olmalı.