NEYLEYİM
Fevzi Emir Yılmaz

Değmeyin yüreğime
elem veren hatıralar.
Küllense de ateşim,
alev alev kalbim yanar.
Ne gülen yüzüm kaldı,
ne yüzüme gülenim var.
Düşmanımdır aynalar,
Tebessümünü neyleyim?

Hayat senle güzeldi,
canân olan sendin cana.
Tökezlese ayağım,
kol kanat olurdun bana.
Çaresiz kalmadım ben
doğduğum günden bu yana.
Ne ölü ne diriyim,
Ben can yükünü neyleyim?

Huzuruydun gönlümün,
dinginliğim sende idi.
Başıbozuk sineme
senden başka el değmedi.
Buz tutsa da yüreğim,
başını öne eğmedi.
Kışa dönsün mevsimler,
Baharı yazı neyleyim?

Katli ferman yazmışlar
ömrümün neşelerine.
Kara bulutlar çökmüş
gönlümün köşelerine.
Aşk meyi doldurmayın
bahtımın şişelerine.
Alıştım ızdırâba,
Vuslat zevkini neyleyim?

Kırıldı kırılmayan
solumdaki derin yanım.
Söküp atsam yerinden,
bu kadar yanmazdı canım.
Dindi damarlarımda
durulmayan deli kanım.
Aşktan sevdadan uzak,
Atmayan kalbi neyleyim?

Yağmur beklemem artık
çatlamış topraklarıma,
Ne de rüzgâr isterim
yaprağı düşmüş dalıma.
Sığmadık sevdalara,
sen yoluna, ben yoluma.
Aydan yıldızdan geçtik,
Ben gökyüzünü neyleyim?

Gördüğün şu kâinat,
sonsuz aşkın hediyesi.
Sevmeyen bulur aşkı,
sevenler aşkın kölesi.
Bir bulansan sevdaya,
bin yılda çıkmaz lekesi.
Gönlümü derde salan,
Sensiz sevdayı neyleyim?