yanıyorum
ama bu yangın odunla, kömürle değil
içimde gizli bir kandilin
adını bilmediğim bir rüzgârla harlanması

geceye değdiğimde
parmak uçlarımda nurdan bir sızı
sanki gökyüzü eğilmiş de
yüreğimin çorak toprağına secde etmiş

ben ki bir damlaydım
uçsuz bucaksız hiçliğin eşiğinde titreyen
şimdi okyanuslara sığmayan bir çağrıyım
“gel” diyen bir sesin içinde eriyen

dilimde köz
sözlerim duman duman yükselir içimden
her hecede biraz daha kaybolurum
ve biraz daha bulunurum sende

gözlerim kapanınca
karanlık değil gördüğüm
ışığın en içli hâli
yakıcı, yaklaştıkça serinleten

bir gül açar göğsümde
dikeni kalbime batmaz artık
çünkü kan da sensin
acı da, merhem de

ey görünmeyen sevgili
adını her an yeniden öğreniyorum
her yanışta biraz daha yok olup
biraz daha sana benziyorum

külüm savrulsa da rüzgâra
korkum yok artık
çünkü bilirim
her yok oluş
senin varlığına açılan bir kapıdır

ve ben
o kapının eşiğinde
yanarak
şükreden bir hiçim…