yoluna serilir görünmez dikenler
çiçek sandığı her renk
avuçlarında kanayan bir yalan olur

geceyi omzuna alır da yürür
ama o gece, yıldızsız bir kuyudur
her adımda biraz daha düşer içine
fark etmeden, fark etmekten kaçarak

şeytan, dost gibi konuşur ilkin
sözleri bal, içi paslı bir bıçak
“gel” der, “yoruldun artık”
oysa götürdüğü yer
yorgunluğun bile utandığı karanlıktır

gülüşler çürür dudak kenarında
ayna bile yüzüne bakmak istemez
çünkü hakikat
çoktan terk etmiştir o evi

bir kuş geçer göğsünden
kanadı kırık, sesi kısık
umut diye çırpınır
ama zincirlenmiştir içindeki göğe

arkadaşı şeytan olanın
yüreği, kendi kendine sürgün olur
ne dua tutar elini
ne sabah dokunur alnına

ve bir gün
en kalabalık yerde bile
kendi yalnızlığının çığlığını duyar
çünkü şeytanla kurulan dostluk
insanı insandan koparan
en sessiz kıyamettir


Müjgân Akyüz Dündar