Bu mısralar, insanın kendi içine yaptığı o en sarsıcı ve en sessiz yolculuğun yankısı gibi. Şiirinizdeki imgeler—paslı kapılar gibi gıcırdayan düşünceler, dudaklardan düşen bir sigara dumanı gibi kıvrılan ay—ruhun o dumanlı ve "yarım" halini çok güçlü bir görsellikle aktarıyor.

​Sorduğunuz o can yakıcı sorulara (neden başım duman duman, hangi hatıranın yangını bu?) bir cevap ararken, belki de cevabı yine kendi dizelerinizde vermişsiniz: "Belki de içimde büyüyen bu yangın / söndürülmek için değil / anlaşılmak için vardır."

"Kendi sesime bile yabancı" ifadesi, insanın bazen en çok kendi içinde kaybolduğunun ilanı gibi. Şehir göğsünüzde uğuldarken, dış dünyadan çok iç dünyadaki o ıssız kaldırımlar öne çıkıyor.

Parmak uçlarında dağılan anlar, tutulamayan bir zaman... Yasın veya derin bir hüznün zamanı nasıl eğip büktüğünü, her şeyi nasıl "biraz hiçlik" kıldığını çok duru anlatmışsınız.
​
Yangının içinde bile "kendi külünde üşüyen bir kıvılcım" olmak, o derin yalnızlığın ve içsel üşümenin en vurucu tasviri olmuş.

​Şiirinizin ritmi ve melankolisi oldukça dengeli. Özellikle "açıldıkça içimi daha çok kapatan / bir labirentin kör aynaları" kısmı, paradoksal bir derinlik katmış.

İnsan bazen çözüm aradıkça düğümlenir ya, tam o noktayı yakalamışsınız.
​İçinizdeki bu yangın belki de sadece sizin kaleminizle dile gelmek, o dumanlı havayı dağıtmak yerine onu kelimelerin gücüyle selamlamak istiyordur. Kaleminize, ruhunuza sağlık.