15
Yorum
34
Beğeni
5,0
Puan
120
Okunma
gecenin omzuna konmuş bir yalnızlık gibi
suskunluğu kanatlarında taşıyor kukumav baykuşu
ay, ince bir yara gibi göğün ortasında
yıldızlar sükûta gömülmüş
rüzgâr bile nefesini tutmuş
bir ses düşer karanlığa
ne tam çığlık
ne de fısıltı
kukumavdır o
gecenin kalbini yoklayan
viran bir duvarın çatlağında
unutulmuş zamanlar gibi bekler
gözleri sarı bir hatıra
bakışı eski bir masal
derler ki uğursuzdur
oysa o sadece
insanın içindeki boşluğu okur
kimin kalbi ıssızsa
orada yankılanır sesi
geceyi dinlersen
belki sen de duyarsın
kendi yalnızlığının kanat çırpışını
ve bir kukumav geçer içinden
sessizce
Müjgân Akyüz Dündar
5.0
100% (25)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.