toprağın kalbine gömülmüş bir sır gibi
susar çekirdek
karanlığın içinde kıvrılmış bir dua gibi
bekler

ne ışığı bilir henüz
ne göğün genişliğini
ne de rüzgârın adını fısıldayan serçeleri—
ama içinde bir patlayış saklıdır
sessiz bir kıyamet gibi

ve bir an gelir
toprağın sabrı çatlar
kabuk titrer içten içe
hiç kimsenin görmediği bir mucizeyle
ikiye ayrılır zaman

bir damla su dokunur
bir nefes iner gökten
ve kimse fark etmez belki
ama o an
ölüm sandığımız şey
hayata secde eder

çatlatan O’dur—
ne toprak bilir bunu
ne de kabuğun sertliği inkâr edebilir
en katı olan bile
O’nun emriyle yumuşar
en suskun olan
O’nun izniyle konuşur

bir filiz uzanır karanlıktan ışığa
boynu bükük ama umutla
sanki “ol” emrinin
yeşil bir tercümesi

ey insan,
sen de bir çekirdeksin aslında
kalbin kabuk, ruhun toprakta gizli—
seni de çatlatacak bir kudret var
içindeki baharı uyandıracak

korkma kırılmaktan,
çünkü her çatlayış
yeni bir dirilişin eşiğidir

ve bil:
tohumu da, çekirdeği de çatlatan
şüphesiz Allah’tır



Müjgân Akyüz Dündar