iki eski yol kesişir kalbin ortasında
biri Tevrat’ın tozlu sayfalarından yürür
biri Kur’an’ın nuruna yaslanır
ama ikisinin de ayak izinde aynı susuzluk:
bir tek Allah’a varmak

bir ses yükselir göğe doğru
sözsüz, iç çekiş gibi — şofar misali
öte yanda bir ses dökülür minarelerden
heceleriyle kalbi yoğuran bir çağrı

biri rüzgârın dili
biri insanın soluğu
ama ikisi de aynı kapıya vurur

eller açılır
kimi sessizce, dudaksız bir dua ile
kimi kelimelerle örer göğün merdivenini

“bağışla” der biri
“affet” der diğeri

gözyaşı aynıdır
yüzler değişse de

bir hastanın alnında dolaşır dua
bir annenin yüreğinde çoğalır merhamet
şifa, görünmez bir ırmak gibi
iki inançtan geçer de
aynı denize dökülür

ekmek kokusu yükselir dualardan
bereket, bir sabah çiyi gibi iner
bir dil “rızık” der
öteki “bereket”

ama açlık aynıdır
ve doyuran tek

yol arayan insan
karanlıkta el yordamıyla yürür
biri “hidayet” diye seslenir
biri “hikmet”

aynı yıldız kayar gecede
iki farklı gökyüzüne

ve sonunda
barışın ince tülü örtülür kelimelere
şalom der biri
selâm der diğeri

iki kelime
tek huzur

ey insan
hangi dilde çağırırsan çağır
hangi yöne dönersen dön

kalbin doğruysa
dua aynı göğe yükselir
ve aynı rahmete düşer


Müjgân Akyüz Dündar