21
Yorum
42
Beğeni
5,0
Puan
229
Okunma
gariplerin omzuna konan bir akşam serçesi gibi
sessiz, ürkek, ama ılık bir nefesle gelir O
yıkık duvarların dibinde büyüyen papatyalara sor
kim suladı seni ey sabrın beyaz çiçeği
hangi el değdi de kurumuş kalbin yeniden yeşerdi
bir sokak lambası titrer rüzgârda
altında üşüyen bir gölge
ceplerinde kırık hayaller, avuçlarında dua
ve işte tam orada
gecenin koynundan bir merhamet iner usulca
gariplerin dostudur Allah
çünkü en çok onlar bilir
bir kapının hiç açılmamasını
bir sesin hiç duyulmamasını
ve yine de göğe bakıp beklemeyi
çatlamış dudaklardan dökülen “ya Rab”
bir nehir olur arşa doğru
kimselerin duymadığı o ses
en çok O’na varır
kimsesiz bir çocuğun gözlerinde
yitik bir annenin kokusunda
yorgun bir işçinin nasırlı ellerinde
hep aynı sır saklıdır:
yalnız değilsin
çünkü O
gecenin en karanlık yerinde
bir yıldız gibi durur
ve en sessiz kalplere bile
adını fısıldar
garipler bilir
her şey çekip gittiğinde bile
Allah kalır.
Müjgân Akyüz Dündar
5.0
100% (31)
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz