ÖMRÜM
Fevzi Emir Yılmaz

Ne hayallerle geldim şu sürgün yeryüzüne,
Gördüm ki hiçbir fâni sadık değil sözüne,
Eremeden hayatın manâsına özüne,
Su testisi misâli yolda kırıldı ömrüm.

Gelirken ağlattılar, giderken ağlıyorum,
Sütten ak yüreğime karalar bağlıyorum,
Gönül yaralarımı sabırla dağlıyorum,
Ne derdine bir deva ne tabip gördü ömrüm.

Haksızlıklara rağmen yine dim dik yürürdüm,
Alsalardı canımı bunu makul görürdüm,
Bir kalbi kırmaktansa kendimi öldürürdüm.
Alttan alayım derken tükendi bitti ömrüm.

Ne merde boyun büktüm... ne namerde el açtım,
Eşe dosta hürmetkâr, yaralıya ilaçtım,
Sokak lambası gibi geceye ışık saçtım,
Yağı bitmiş kandile döndü virane ömrüm.

Sevdik değmez dediler, sevmedik kalpsiz olduk,
Bir vefasız yüzünden saçı sakalı yolduk,
Hayrat çeşme misâli uzanan tas’a dolduk,
Boş kuyulara döndü kuruyup kaldı ömrüm.

Dost diye sığındığım nice yüzler değişti,
Benimki hâlisâne bir selam bekleyişti,
İki yüzlü olanlar muradına erişti,
Bunca ateş içinde eriyip gitti ömrüm.

Bir avuç huzur için ne yollar arşınladım,
Sevme diye kalbimi kaç kere kurşunladım,
Sonunda saadet yok, bunu çok geç anladım,
Bir günlük bahar için sararıp soldu ömrüm.

Güzeli arar iken gözümün feri söndü,
Gül diye uzandığım dallar dikene döndü,
Aşk ile dönen dilim sükûnete büründü,
Hayal kırıklığına saplandı kaldı ömrüm.